از اكابر زهاد نيمه اول قرن دوم هجرى است كه به سال 160 يا 166 در غزاى بيزنطيه به شهادت رسيده است . گويند او شاهزاده بلخ بود . روزى به شكارگاه هاتفى در گوش سر او ندا داد كه : اى ابراهيم ! آيا تو بدين كار آمدى ؟ از شنيدن آواز شورى در درون افتاده . از اسب به زير آمد و جامهء خويش به شبانى از شبانان پدر داده و پشمينهء او در پوشيده روى به صحرا نهاد . دير زمانى شوريده و پريشان و سرگردان بماند سپس به مكه شد و مجاورت خانه گزيد و در آنجا صحبت چند تن از اولياء از جمله فضل عياض و سفيان ثورى و به قولى حضرت امام محمد باقر عليه السلام و سرانجام به شام رفت و تا پايان عمر بدانجا بزيست .