برو ظاهر شد و گفت : مرا سجده كن تا ترا خلاص كنم . زاهد سجده كرد . ابيض از او بيزارى نمود و آن بىسعادت بعد از آن باآن‌همه عبادت در ورطه شقاوت ابدى گرفتار گشت ( از تفسير حسينى ) . سعدى در مجلس پنجم از مجالس پنجگانه خود شرح حال او را به طريقى شاعرانه نوشته است .