صفات و اخلاق ايشان منور شود و كينونت « 1 » بحسب معنى آنست كه از راهگذر « 2 » باطن طريقه رابطه ورزد نسبت به طايفه كه استحقاق واسطگى داشته باشد « 3 » و صحبت را حصر نكند در آنكه « 4 » هميشه به چشم ناظر باشد ، بلكه « 5 » چنان سازد كه صحبت « 6 » دائمى شود ، از صورت بمعنى عبور كند ، تا هميشه واسطه در نظر باشد ، چون اين معنى بر سبيل دوام رعايت كند سر وى را با سر ايشان مناسبتى « 7 » و اتحادى حاصل شود و بدين واسطه آنچه مقصود اصلى است حاصل حقيقت وى شود . رشحه : در معنى همين آيت مىفرمودند « 8 » كه آنچه از اين امر واجب الامتثال مفهوم مىشود اينست كه مىبايد كه دل مرتبط به يكى از صادقان باشد ، صادقان « 9 » آن طايفه‌اند « 10 » كه هرچه مسمى بالغير « 11 » است از پيش بصيرت ايشان « 12 » برخاسته است ، رمح « 13 » صدق آن نيزه را گويند كه آنچه نيزه را بايد از راستى و هنر داشته باشد ، آنچه حقيقت انسانى را بايد كه به آن متجلى باشد تا به درجه كمال خود رسيده باشد غير توجه راست ، بجناب حق سبحانه بر سبيل دوام هيچ نيست « 14 » . رشحه : در معنى همين آيت ، مىفرمودند كه : « 15 » با عاشقان نشين و همه عاشقى گزين * با هركه نيست عاشق با او مشو قرين * * *

--> ( 1 ) - مى : و كينونتى ( 2 ) - مى : از رهگذر ، چپ : از رهگذر ( 3 ) - مى ، مج : داشته باشند ( 4 ) - مى : نكند در آنچه ، چپ : نكند آنكه ( 5 ) - مج : بلك ( 6 ) - مى : ( صحبت ) ندارد ( 7 ) - بر : مناسبتى و ملايمتى و اتحادى ( 8 ) - مج : فرمودند كه ( 9 ) - مى : ( صادقان ) ندارد ( 10 ) - مج : صادقان طايفه‌اند كه ( 11 ) - مج : مسمى به غير است ( 12 ) - مى : بصيرت برخاسته است ( 13 ) - مى ، چپ : رمح صدوق ( 14 ) - اين رشحه در متن نسخه مج نيست بلكه در حاشيه با خطى غير از خط كاتب متن نوشته شده كه سراپا غلط است و جمله‌ها و كلمات آن نه ربط درستى دارند و نه مفهوم صحيحى به حدى كه اصولا قابل اصلاح نيست ( 15 ) - مج : كه شعر ، چپ : كه بيت .