فصل اول [ در ذكر معارف و لطايفى در معنى آيات و احاديث و كلام اوليا ] در ذكر معارف و لطايفى « 1 » كه در معنى آيات و احاديث و كلام اوليا مىفرمودند : اما ، آنچه در معانى بعضى « 2 » آيات مىفرمودند در ضمن شانزده رشحه ايراد مىيابد : رشحه : در آيت « 3 » الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ، * مىفرمودند كه حمد را بدايتى است و نهايتى ، بدايت حمد آنست كه در « 4 » مقابله نعمتى كه به بنده داده‌اند حمد مىگويد از براى آنكه مىداند كه حمد نعمت را زياده مىگرداند « 5 » ، نهايت حمد آنست كه حق سبحانه مثلا « 6 » وى را قوتى داده كه به آن قوت ، قيام به حق عبوديت از نماز و « 7 » روزه و حج و زكات و امثال آن ، در مقابله اين‌چنين نعمتى كه سبب قرب و رضاى حق سبحانه

--> ( 1 ) - مى : و لطائف كه ( 2 ) - مج : ما آنچه معنى بعض آيات ( 3 ) - مج : در آيات الحمد ( 4 ) - مج : ( در مقابله نعمتى كه به بنده داده‌اند حمد مىگويد از براى آنكه مىداند كه ) ندارد ( 5 ) - بر : زياده مىكند ( 6 ) - مج : ( مثلا ) ندارد ( 7 ) - مى مج : و روزه و زكات و حج و .