حضرت ايشان صلبيه خواجه داود « 1 » بوده‌اند « 2 » و والده خواجه داود از جانب آباء كرام خود سيد بوده است و والده شيخ خاوند طهور نيز از طبقه سادات بوده « 3 » و خواجه داود « 4 » عليه‌الرحمه صاحب آيات و كرامات خوارق عادات بوده‌اند . منقول است كه در آن فرصت كه حضرت خواجه محمد پارسا قدس اللّه « 5 » تعالى سره از ولايت اندجان « 6 » متوجه سمرقند بوده‌اند يكى از مخصوصان خود را از راه شاش پيش خواجه داود فرستاده‌اند جهت استخاره سفر حجاز در وقتى كه آن قاصد باز مىگشته خواجه داود وى را پوستين روباهى داده‌اند و براى حضرت خواجه محمد پارسا تبر تيشه فرستاده‌اند ، اتفاقا در آن « 7 » زمان هوا به‌غايت گرم بوده است . بخاطر آن قاصد گذشته كه اين چه وقت انعام پوستين است ، باز بخاطر آورده كه كارهاى اولياء اللّه بىحكمتى نيست و چون تبر تيشه را به نظر حضرت خواجه آورده « 8 » فرموده‌اند كه اين را نگاه داريد كه در ضمن اين « 9 » سرى خواهد بود ، گويند چون حضرت خواجه را در مدينه حضرت رسول صلى اللّه عليه و سلم وفات « 10 » رسيده آلتى به جهت قبر كندن ايشان « 11 » حاضر نبوده ، به آن تبر تيشه قبر مبارك ايشان كنده‌اند و به آن قاصد كه پوستين داده بوده‌اند اتفاقا چنان افتاده بود كه در راه سرماى عظيم شده كه اگر آن پوستين نمىبوده آن قاصد هلاك مىشده ، آن روز حكمت « 12 » پوستين دادن بر وى ظاهر شده « 13 » . حضرت سيد عبد الاول قدس « 14 » سره در مسموعات خود نوشته‌اند كه در عشر « 15 » اخير ذىالقعده سنه ثمان و ثمانين و ثمانمائه حضرت ايشان در تاشكند بمزار حضرت

--> ( 1 ) - چپ : خواجه داود از جانب آباء كرام خود ( 2 ) - مى ، مج ، بوده است ( 3 ) - مى : بود و ( 4 ) - مج : و خواجه عليه‌الرحمه ( 5 ) - چپ : ندس سره ( 6 ) - بر : اندكان ( 7 ) - چپ : ( آن ) افتاده است ( 8 ) - بر : درآورده ( 9 ) - بر : ضمن آن ( 10 ) - مج : ( وفات ) افتاده ( 11 ) - بر : ايشان آنجا حاضر ( 12 ) - مج ، حكمت دادن بر وى ، - بر : حكمت پوستين بر وى ( 13 ) - مى : مج : ظاهر شد ( 14 ) - مى : قدس اللّه سره ( 15 ) - بر : در عشر آخر .