گرفته بود . . 663 - عبد الله بن على بن احمد مقرى [ 1 ] ابو محمد ابن بنت الشيخ بن ابى منصور خياط ، امام مسجد ابن جرده . قرآن را به چند روايت مىخواند . به نحو و لغت معرفتى تمام داشت . در سال 541 در ايام متقى وفات كرد . مردى متواضع بود . قرآن را با صوتى خوش مىخواند . مخصوصا در ماه رمضان مردم براى شنيدن آواز قرآنش مىآمدند . قرآن را از جماعتى از جمله شريف عبد القاهر بن عبد السلام عباسى مكى و ابو الحسن بن فاعوس فرا گرفت و حديث را از ابو الحسن بن النقور و لالكائى روايت مىكرد . در باب قرآن مطالبى نوشت كه بعضى مورد مخالفت واقع گرديد و بر او عيب گرفتند . از آثار اوست : المبهّج و الكفايه و الاختيار و الايجاز . ابو محمد در مسجد ابن جرده پنجاه و پنج سال امامت كرد و در اين مدت آواز خوش او در تلاوت قرآن دگرگون نشد . مردم در مرگش بازارها را بستند و در مراسم تشييع و دفن او حاضر شدند . او را در كنار جدّش ابو منصور خياط ، در مقبرهء احمد بن حنبل ، به خاك سپردند . . 664 - عبد الله بن عيّاش المنتوف همدانى كوفى [ 2 ] ابو الجرّاح كنيه داشت . از شعبى و ديگران روايت كرده و هيثم بن عدىّ از او روايت كرده است . يكى از اصحاب اخبار و رواة انساب و اشعار بود . در سال 158 ، در سالى كه امير المؤمنين منصور بالله در گذشت ، وفات كرد . عبد الله بن عيّاش از معايب و انساب مردم آگاه و شاعرى هجو گوى بود . مردم از زبان او پرهيز مىكردند . وى ريشش را مىتراشيد روزى منصور او را گفت : به ريش عبد الله بن ربيع بنگر كه چه زيباست . ابن عياش گفت كه من از او زيباترم . ابن ربيع گفت : دروغ

--> [ 1 ] المختصر و بنگريد به المنتظم 10 : 122 ، نزهة الالباء : 282 ، مرآة الزمان 8 : 193 ، انباه الرواة 2 : 122 ، عبر الذهبى 4 : 113 ، معرفة القراء الكبار 2 : 403 ، سير الذهبى 20 : 130 ، ذيل ابن رجب 1 : 209 ، البداية و النهاية 12 : 222 ، الوافى 17 : 331 . [ 2 ] المختصر و بنگريد به نور القبس : 264 ، تاريخ الاسلام للذهبى 6 : 214 ، عبر الذهبى 1 : 229 ، ميزان الاعتدال 2 : 470 ، الوافى 17 : 393 ، لسان الميزان 3 : 322 ، الشذرات 1 : 243 .