زنان و تجرّد رهبانيت و تجرد در اسلام منع شده است . با اين وجود در احوال بعضى مردان و زنان عارف مىخوانيم كه همسر اختيار نكرده‌اند و تا پايان عمر مجرد مىزيسته‌اند . درباره‌ى رابعه عدويه و رابعه ازديه و حسنه عابده ( ابن جوزى ، همان ، ربع 4 / 24 ) آورده‌اند كه تا پايان عمر مجرد زيسته‌اند . حسنه عابده بسيار زيبارو بود ولى ازدواج نكرد . از او درباره‌ى تجردش پرسيدند ، وى گفت : مردى را كه زاهد از دنيا و روزه‌دار در آن باشد نيافته است . رابعه ازديه هم از پارسا زنان بصره بود كه عبد الرحمن بن زيد به خواستگارى او رفت « 1 » و وى پاسخ داد : اى شهوت‌پرست ! چه چيز از نشانه‌هاى شهوت در من ديدى كه به من راغب شدى ؟ چرا شهوانىاى چون خود را به خواستگارى نمىروى ؟ رابعه بنت اسماعيل همسر احمد بن ابى الحوارى بود . ابن جوزى مىنويسد كه احمد گويد كه رابعه پيوسته مرا مىگفت : من تو را مانند همسر

--> ( 1 ) . اين داستان را به اشتباه تذكره‌نويسان به رابعه عدويه نسبت داده‌اند .