زنان صوفى و شطح جالب است كه سلمى در كتاب ذكر النّسوة المتعبدات الصوفيات يكى از اين زنان را به صفت شطّاحى مىستايد . وى درباره‌ى فاطمه بردعيه - از زنان اردبيل - مىنويسد : « كانت من العارفات المتكلمات بالشّطح » ( سلمى ، همان / 151 ) ( جامى ، همان / 620 ) . سلمى همچنين بيان مىكند كه فاطمه درباره‌ى سخن رسول اكرم ( ص ) كه از قول خداوند مىفرمايد « من همنشين آن كسى هستم كه مرا ياد كند » از يكى از مشايخ پرسش كرد و ساعت‌ها با وى به مفاوضه پرداخت ، سرانجام گفت : نه ، تمام‌ترين ذكر آن است كه ذكر مذكور ( خداى ) را با دوام ذكر خودت براى او ببينى و ذكر تو در ذكر او فانى شود و تنها ذكر او باقى بماند در هنگامى كه نه زمان و نه مكانى است ( سلمى ، همان / 151 ) « اتم الذّكر ان تشهد ذكر المذكور لك مع دوام ذكرك له ، فيفنى ذكرك فى ذكره و يبقى ذكره لك حين لا مكان و لا زمان .