زنان والهه و مجنونه ريحانه والهه ( از بصره ) ، ذكّاره ( از بغداد 183 ) ، عافيه مشتاقه ( از بصره ) ، سه زنى هستند كه سلمى صفت والهه يا مجنونه را به ايشان مىدهد . ريحانه در نيمه‌ى دوم قرن دوم هجرى در بصره مىزيست . صالح مرى او را ديده و حكايات و روايات و ابياتى را از وى نقل كرده است . او اشعارش را خطاب به معشوق الهى مىسرايد . او را مايه انس و سرور خود مىداند كه دلش جز با او قرار نمىگيرد . شوق ريحانه او را بىقرار مىكند و انتظار ملاقات يار را دارد ، تا از جام دوستى او سيراب شود . ( ابن جوزى ، ج 4 / 35 ) « عافيه مشتاقه » هم از والهات و هائمات بوده كه با هيچ‌كس انس نمىگرفته است . وى از مردم بصره بود و در نيمه‌ى دوم قرن سوم هجرى مىزيست . ابراهيم بن جنيد نقل مىكند كه وى شب‌زنده‌دار بود و روزها را در گورستان‌ها مىگذراند و مىگفت : عاشق از خواندن محبوبش خسته نمىشود و هيچ‌چيز جز او بىتابش نمىسازد و سه بار مىگفت : « وا شوقاه ، وا شوقاه ، وا شوقاه » ( سلمى ، 1999 ، 95 ) « ذكّاره » هم از عابدات والهات بود . در نيمه‌ى اول قرن سوّم در بغداد مىزيست . سلمى بيتى از وى را نقل مىكند كه نشان‌دهنده همت بلند اين