حكمت و خردمندى زنان صوفى سفيان ثورى ( 97 - 121 ه ) از بزرگترين و برجسته‌ترين فقهاى قرن دوم هجرى است . او به جهت نوشتن تفسير قرآن و دانستن علم حديث معروف بوده و ورود به مجالس درس او بر زن و مرد آزاد بوده است . وى با آن مرتبه بلندى كه در قرآن و فقه و حديث داشته ، در مجلس رابعه عدويه حاضر مىشده و از وى مسايلى را مىپرسيده است ، به موعظه و دعاى رابعه علاقه‌مند بوده و از حكمت‌هاى وى نقل كرده است . ( سلمى ، ذكر النسوه ، 75 ) . ثورى درباره‌ى رابعه گفته است : مرا به‌سوى تأديب كننده‌اى ببريد كه از آن‌گاه باز كه از او جدا شده‌ام آرامش را نمىيابم . سلمى و ديگران حكايتى را از ديدار سفيان و رابعه آورده‌اند : « سفيان نزد رابعه آمد ، دستانش را بالا آورد و گفت : خدايا از تو طلب سلامت مىكنم . پس رابعه گريست . سفيان گفت : چه چيز تو را به گريه وامىدارد ؟ گفت : تو مرا به گريه انداختى . گفت : چگونه ؟ گفت : آيا نمىدانى كه سلامت در دنيا در ترك آن است . پس چگونه چيزى را طلب مىكنى كه به آن آلوده‌اى ؟ ( سلمى ، 1999 ، 77 ) ( ابن جوزى ، 1999 ، ج 2 / 277 ) اين جملات و حكايات نشانه‌هاى برترى رابعه در خرد و حكمت بر بزرگان عصر خويش بوده است .