( 24 ) ومن هم اكنون باور دارم كه فرجام دعوت تو بهشت وپايان دعوت أو آتش است . ( 25 ) پاك ومنزّهى ! چه شگفت آور است چيزى كه بر خود گواهى مىدهم ، واز أمور پنهانى خودم مىشمارم . ( 26 ) وشگفت‌تر از آن ، بردبارى تو دربارهء من ودرنگ تو از تعجيل در كيفر من است ، واين به خاطر گرامى بودن من نزد تو نيست ، بلكه به خاطر مدارا واحسان تو بر من است تا از معصيت خشم آور تو خود دارى كنم واز گناهان خوار كننده ، دست بر دارم ونيز به خاطر آن است كه گذشتن تو از من به درگاهت از كيفر من محبوبتر است . ( 27 ) بلكه من ، اى پروردگار من ، گناهانى بيشتر وآثاري زشت‌تر ودر باطل ، بي باكى شديدتر دارم وهنگام طاعت تو بيداريم كمتر است وبراي وعده‌هاى تو ، آگاهى ومراقبتم كمتر از آن است كه عيبهاى خود را براي تو بشمارم يا بتوانم گناهانم را بياد آورم . ( 28 ) وفقط به خاطر طمع در مهربانى تو كه اصلاح كار گناهكاران به آن است ، خودم را با اين سخنان توبيخ مىكنم ونيز به خاطر اميد به رحمت تو كه نجات خطاكاران به آن است . ( 29 ) پروردگارا ، واين گردن من است كه گناهان ، آن را باريك كرده است ، پس بر محمد وآل أو درود فرست ، وبا منّت خود آن را سبك فرما . ( 30 ) اى خداى من ، اگر به درگاهت بگريم تا پلكهاى چشمانم بيفتد وبا آواز بلند ناله كنم تا صدايم قطع شود ودر پيشگاه تو بايستم تا پاهايم ورم كند ، ودر برابرت ركوع كنم تا استخوان پشتم از جا در آيد وبراي تو سجده كنم تا كاسهء چشمانم بگودى رود وهمهء عمرم ، خاك زمين بخورم وتا پايان روزگارم آب خاكستر بنوشم ودر خلال اين‌ها به ذكر تو مشغول شوم تا زبانم كند شود آنگاه به خاطر شرمندگى ، چشم به أطراف آسمان بلند نكنم ، با اين كارها هرگز مستوجب از بين رفتن گناهى از گناهانم نمىشوم .