( 12 ) آفريدگان را به فقر وتنگدستى نسبت داده‌اى وراستى آنها نيز شايستهء احتياج بسوى تواند . ( 13 ) پس ، كسى كه از درگاه تو بخواهد روزنهء نياز خود را ببندد وبه وسيلهء تو بخواهد فقر را از خود بر طرف كند ، محققا خواستهء خود را از جايگاه حقيقىاش طلب كرده است واز راه صحيح به خواسته‌اش رسيده است . ( 14 ) وكسى كه حاجت خود را به يكى از آفريدگانت عرضه كند يا أو را سبب بر آمدن حاجت خود قرار دهد نه تو را بلكه به يقين ، خود را محروم ساخته ومستحق از دست دادن احسان در پيشگاه تو گرديده است . ( 15 ) خدايا من به درگاه تو حاجتي دارم كه توانم به آن نمىرسد ودر برابر آن بيچاره شده‌ام ونفس من چنين وانمود مىكند كه حاجتم را پيش كسى ببرم كه أو خود حاجتهايش را نزد تو مىآورد ودر خواسته‌هايش از تو بي نياز نيست . وآنچه نفس وانمود مىكند لغزشى است از لغزشهاى خطاكاران وگناهى است از معصيتهاى گناهكاران . ( 16 ) سپس به خاطر آنكه مرا آگاه كردى از غفلت وفراموشى خويش ، آگاه شدم وبه واسطهء توفيق تو از لغزشم بر خاستم وبا راهنمايى تو از گناهم بر گشتم ( 17 ) وچنين گفتم : پاك ومنزّه است پروردگار من ، چگونه نيازمندى از نيازمندى در خواست مىكند . وكجا فقير وتنگدستى به فقيرى بسان خود رو مىآورد ؟ ( 18 ) پس اى پروردگار من ، من از روى رغبت آهنگ تو نموده‌ام وبا اعتماد به تو اميد بر تو بسته‌ام . ( 19 ) ودانسته‌ام كه حتما بيشترين چيزى را كه از تو بخواهم در برابر دارائى وتوان تو ، اندك است وبزرگترين چيزى را كه از تو طلب كنم در برابر گسترهء فيض ورحمت تو كوچك است . والبتة ، جود وبخشش تو از درخواست كسى كم نمىآورد ودست تو در بخششها از هر دستى برتر است . ( 20 ) خدايا پس بر محمد وآل أو درود فرست وبا من به احسان وتفضّلت رفتار كن وبا من با عدالت ودادگريت به استحقاق رفتار مكن . چه اينكه من اوّل رو آورنده‌اى نيستم كه به سوى تو رو آورده وبا آنكه سزاوار منع است به أو بخشش كرده‌اى واوّل سائلى نيستم كه از تو درخواست كرده وبا آنكه سزاوار محروميت بوده است به أو احسان كرده‌اى . ( 21 ) خدايا بر محمد وآل أو درود فرست ، وأجابت كنندهء دعايم باش وبه ندايم نزديك وبه تضرع وزاريم مهربان وبه صدايم شنوا باش . ( 22 ) واميدم را از خودت قطع نكن ودعايم را از درگاهت بر مگردان ، ودر اين خواسته وغير آن ، گرايشم را به غير خودت متوجه نكن .