دعاى دوازدهم : اعتراف به گناه ودر خواست توبه ( 1 ) خدايا ، سه خصلت مرا از سؤال به درگاهت منع مىكند ويك خصلت مرا به آن وا مىدارد . ( 2 ) امرى كه به آن فرمان دادى ومن در انجام آن درنگ كردم ونهيي كه از آن جلوگيرى كردى ومن به سوى آن شتافتم ، ونعمتي كه به من ارزانى داشتى ومن در سپاسگزاريش كوتاهى نمودم ، مرا ( از سؤال به درگاهت ) باز مىدارد . ( 3 ) وفضل واحسان تو بر كسى كه رو به سوى تو كرده وبا گمان نيك به سوى تو آمده است مرا به سؤال از درگاهت وا مىدارد . زيرا ، همهء احسان‌هاى تو ، بخشش وتفضّل است وهمهء نعمتهاى تو ابتدايى است . ( 4 ) پس اينك ، اى خداى من ، من به درگاه گرامى تو بسان فرمانبردار خوار ايستاده‌ام وبا شرمندگى همچون محتاج عيال‌مند در خواست مىكنم . ( 5 ) اعتراف مىكنم به اينكه جز با خوددارى از معصيت تو در هنگام احسانت ، تسليم تو نشده‌ام ودر هيچ حالي بدون منّت واحسان تو نبوده‌ام . ( 6 ) پس اى پروردگار من ، آيا اقرار من در پيشگاه تو به بدى آنچه انجام داده‌ام ، سودى خواهد بخشيد ؟ وآيا اعتراف من در درگاهت به زشتى آنچه مرتكب شده‌ام نجاتم خواهد داد ؟ يا آنكه در اين مقام دشمنى خود را برايم فرض كرده‌اى ؟ يا هنگام دعاى من ، دشمنى تو همراه من بوده است ؟ ( 7 ) پاك ومنزّهى ، هرگز از تو نوميد نمىشوم وحال آنكه تو در توبه را برويم گشوده‌اى ، بلكه مىگويم : گفتار بندهء خوارى كه به خود ستم كرده وحرمت پروردگارش را كم شمرده است .