دعاى اوّل حمد وثناى الهى . ( 1 ) ستايش از آن خداى اوّل است كه هيچ اوّلى قبل از أو نيست . ومخصوص خداى آخر است كه هيچ آخرى بعد از أو نيست . ( 2 ) خدايى كه ديدگان هر بيننده‌اى از ديدنش قاصر وانديشهء هر توصيف كننده‌اى از وصف أو عاجز است . ( 3 ) جهان آفرينش را با قدرت كامل ومشيّت بالغ خويش بي آنكه نمونه والگويى در كار خلق آن وجود داشته باشد آفريد . ( 4 ) سپس آفريدگان را با ارادهء خود به راه راست راهى ساخت وآنها را در مسير محبّت خويش برانگيخت . كساني كه ارادهء خدا آنها را بر ديگران مقدّم داشته ياراى تأخير وعقب افتادن ندارند ونيز كساني كه مشيّت الهى آنان را از ديگران عقبتر انداخته است قدرت جلو افتادن ندارند . ( 5 ) وخداى متعال براي هر يك از جانداران ، رزق معلومى را تقسيم نموده است ، كه هرگز نتواند آن كس كه برايش رزق زيادى مقدّر فرموده از آن بكاهد وكسى كه برايش اندك مقدّر نموده ، بر آن بيفزايد . ( 6 ) آنگاه خداوند در زندگى هر يك از آفريدگان ، اجلى را معيّن نموده وبراي آن پايانى را منظور داشته است ، كه با گذر أيام عمر ، به سوى آن گام بر مىدارد . وبا سپرى شدن لحظات روزگار ، آن اجل فرا مىرسد . وآنگاه كه آخرين قدم را برمىدارد وعمر أو به پايان مىرسد ، خداوند جان أو را بگيرد وبه سوى مقصدى كه دعوتش فرموده است يعنى ثواب وافر وبهشت برين يا شقاوت ودوزخ الهى ، رهسپار سازد . ( 7 ) اين ، براي آن است كه بدكاران را به كيفر اعمال زشت خود برساند ونيكوكاران را بر أساس عدالت خويش ، پاداش نيكو عطا فرمايد . پاك ومنزه است أسماء أو ، وآشكار است نعمتهاى أو . هيچ كس حق ندارد از كار أو باز خواست كند اما همگان در پيشگاه أو مورد سؤال واقع مىشوند . ( 8 ) ستايش مخصوص خدايى است كه اگر شناخت حمد وثناى خويش را با ابتلاى بندگان به نعمتهاى گوناگون واحسان‌هاى فراوان دريغ كند ، بندگان در نعمتها ومنّتهاى الهى تصرف كنند وستايش أو انجام ندهند ورزق وروزى خويش گسترش دهند وشكر أو ننمايند .