حضرت فرمودند : براى مريض چاره اى نيست از اين كه وقتى مىخواهد نماز بخواند بايد اذان و اقامه بگويد اگر چه آهسته و براى خودش باشد مشروط به اين كه قادر به تكلَّم نباشد و اگر دردش شديد و سخت بود باز چاره اى نيست از اين كه اذان و اقامه را بگويد چه آنكه نماز بدون اذان و اقامه ، نماز نيست . مؤلَّف گويد : مقصود لزوم اذان در نماز صبح و مغرب مىباشد . حديث ( 2 ) پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از هيثم بن ابى مسروق نهدى ، از حسن بن محبوب ، از هيثم بن واقد ، از ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه آن حضرت فرمودند : سرّ مكروه بودن وشاح روى پيراهن آن است كه اين فعل از كردار جبابره و ظلمه مىباشد . حديث ( 3 ) محمّد بن الحسن بن احمد بن وليد رضى الله عنه از محمّد بن الحسن الصفّار ، از ابراهيم بن هاشم ، از اسماعيل بن مرار از يونس بن عبد الرحمن ، از جماعتى ، از حضرت ابى جعفر و ابى عبد الله عليهما السّلام سؤال كردند : علَّت چيست كه شخص نبايد در حال نماز روى پيراهنش وشاح پوشيده باشد ؟ حضرت فرمودند : علَّتش آن است كه در نماز بايد با تواضع و خوارى باشند و وشاح پوشيدن نشانه تكبّر و گردن فرازى است از اين رو در نماز جايز نيست اين طور لباس بپوشيد . باب بيست و ششم سرّ اين كه دو ركعت نشسته بعد عشاء مشروع گرديده حديث ( 1 ) على بن حاتم از قاسم بن محمّد ، از حمدان بن حسين ، از ابراهيم بن مخلد ، از احمد بن ابراهيم از محمّد بن بشير از محمّد بن سنان ، از ابى عبد الله قزوينى ، وى مىگويد : محضر حضرت ابى جعفر محمّد بن على الباقر عليهما السّلام عرض كردم : براى چه بعد از نماز عشاء دو ركعت نشسته مشروع گرديده ؟ حضرت فرمودند : براى اين كه حق تبارك و تعالى هفده ركعت واجب فرمود پس رسول خدا صلَّى الله عليه و آله دو برابر آن را به آن افزودند پس مجموع پنجاه و يك ركعت گرديد ، پس