حديث ( 2 ) پدرم رحمة الله عليه ، از عبد الله بن جعفر ، از هارون بن مسلَّم ، از مسعدة بن صدقه ، از حضرت جعفر بن محمّد عليهما السّلام ، حضرت فرمود : رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم فرمودند : كسى كه برادر مؤمنش را با كلمه اى كه به واسطه اش اظهار لطف مىنمايد اكرام كرده يا حاجتش را بر آورد و يا حزن و اندوهى را از او بر طرف كند پيوسته در ظل حمايت حق تعالى بوده و تا مادامى كه به اكرام و بر آوردن حاجت او مشغول است رحمت حق تعالى بر او نازل مىگردد . سپس فرمود : آيا خبر بدهم شما را كه چرا به مؤمن ، مؤمن مىگويند ، جهتش آن است كه مردم او را بر نفس و مال خود امين و مطمئن مىدانند . آيا خبر بدهم شما را كه چرا به مسلمان ، مسلمان مىگويند ، سببش آن است كه مسلمان كسى است كه مردم از دست و زبانش سالم باشند . آيا خبر بدهم شما را از مهاجر كه چرا به او مهاجر مىگويند ، جهتش آن است كه مهاجر كسى است كه از وادى سيّئات و قبايح هجرت كرده و از آنچه بر او خدا حرام فرموده دورى گزيند سپس فرمودند : كسى كه مؤمنى را دفع كرده تا بدين وسيله او را ذليل و خوار نمايد يا لطمه و سيلى به او زند يا امر مكروهى را به او وارد نمايد فرشتگان وى را مورد لعن و نفرين قرار مىدهند تا مادامى كه آن مؤمن را خشنود كرده و حقّش را ترميم نموده و توبه و طلب آمرزش نمايد . پس از آن فرمودند : بر حذر باش از تنى به كسى ؛ زيرا شايد او مؤمن بوده و شما مطَّلع نباشيد . و بر شما باد به نرمى و آرامى و فرار از سلاح شيطان ، چه آنكه چيزى نزد خدا محبوبتر از آرامى و نرمش نمىباشد . باب سيصد و يكم سرّ اين كه نيّت مؤمن بهتر از عملش مىباشد حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه ، از حبيب بن الحسين الكوفى از محمّد بن الحسين بن ابى الخطاب ، از احمد بن صبيح الاسدى ، از زيد شحّام نقل كرده كه وى گفت :