باب دويست و نود و نهم سرّ جاودانى بودن اهل بهشت در آن و مخلَّد بودن اهل دوزخ در دوزخ حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه ، از سعد بن عبد الله ، از قاسم بن محمّد ، از سليمان بن داود شاذكونى از احمد بن يونس ، از ابى هاشم ، وى مىگويد : از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام راجع به خلود اهل بهشت در بهشت و جاودانى بودن اهل دوزخ در دوزخ پرسيدم ؟ حضرت فرمودند : اهل دوزخ به خاطر اين در دوزخ مخلَّد هستند كه نيّتشان اين بود كه اگر براى هميشه در دنيا باشند عصيان و نافرمانى حق تعالى را بنمايند . و اهل بهشت به اين جهت در بهشت جاودانى هستند كه نيّتشان در دنيا اين بود كه اگر در آن باقى بمانند پيوسته اطاعت خداوند را نمايند پس نيّت اين دو گروه باعث مخلَّد بودنشان در بهشت و دوزخ گرديده ، سپس آن جناب فرموده حق تعالى را تلاوت فرمود : * ( قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى شاكِلَتِه ) * « 1 » ( اى پيامبر تو به خلق بگو كه هر كس بر حسب ذات و طبيعت خود عملى انجام خواهد داد ) بعد حضرت دنبال آيه فرمودند : يعنى بر حسب نيّت و قصد خود . باب سيصدم سرّ موسوم شدن مؤمن به مؤمن حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه ، از سعد بن عبد الله ، از محمّد بن الحسين بن ابى الخطاب ، از محمّد بن سنان ، از على بن فضّال ، از مفضّل بن عمر ، از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : مؤمن را به اين خاطر مؤمن مىگويند كه در دنيا و آخرت براى غير دعاء نموده و از آنها شفاعت مىكند پس حق تعالى نيز دعايش را مستجاب و شفاعتش را قبول مىكند .

--> « 1 » - سوره اسراء آيه ( 84 )