فرياد مىكردند ، حضرت به آنها فرمود : شما را چه مىشود و چرا فرياد مىكنيد ؟ آن مرد عرض كرد : اى پيامبر خدا ، اين همسر من است و هيچ بدى هم ندارد بلكه زنى است صالحه ولى در عين حال دوست دارم از او جدا شوم . حضرت عيسى عليه السّلام فرمود : به هر حال بگو چه نقصى در او است كه مىخواهى از وى جدا شوى ؟ آن مرد عرضه داشت : بدون اين كه پير شده باشد صورتش شكسته و فرسوده شده . حضرت به آن زن فرمود : اى زن دوست دارى طراوت صورتت به تو برگردد ؟ آن زن عرضه داشت : آرى . حضرت فرمود : هر گاه غذا تناول مىكنى ، زنهار پيش از سير شدن از آن دست بكش زيرا طعام وقتى در شكم و معده زياد شد طراوت و نشاط صورت را مىبرد . زن به اين دستور عمل نمود ، طراوت صورتش دوباره بازگشت . باب دويست و پنجاه و سوّم علامات صبر و شكيبايى حديث ( 1 ) احمد بن محمّد بن عيسى علوى حسينى رضى الله عنه از محمّد بن ابراهيم بن اسباط ، از احمد بن محمّد بن زياد قطَّان ، از ابو الطيّب احمد بن محمّد بن عبد الله نقل كرده كه وى گفت : عيسى بن جعفر علوى عمرى از پدرانش ، از عمر بن على بن ابى طالب عليه السّلام نقل كرده كه فرمود : نبى اكرم صلَّى الله عليه و آله و سلَّم فرمودند : علامت شخص صابر و شكيبا سه چيز است : اوّل : آنكه سست و بىحال نيست . دوّم : آنكه ملول و محزون نمىباشد . سوّم : آنكه از پروردگار متعال شكايت نمىكند . زيرا شخص وقتى كسل و سست شد حقوق ديگران را ضايع نموده و وقتى ملول و محزون گرديد اداء شكر نمىكند و هر گاه از پروردگار شاكى شد عصيانش را مىنمايد .