خداوند عزّ و جلّ ربا را حرام كرد تا معروف و امر پسنديده از بين نرود . حديث ( 4 ) على بن احمد مىگويد : محمّد بن ابى عبد الله از محمّد بن اسماعيل ، از على بن عبّاس ، از قاسم بن ربيع صحّاف از محمّد بن سنان نقل كرده كه وى گفت : حضرت ابا الحسن على بن موسى الرّضا عليهما السّلام در مكتوبى به او در جواب مسائلش فرمودند : علَّت تحريم ربا ان است كه حق عزّ و جل از آن نهى فرموده زيرا در آن اموال فاسد و تباه مىشوند چه آنكه انسان وقتى يك درهم را به دو درهم خريد ثمن و عوض يك درهم همان يك درهم بوده و درهم ديگر باطل و فاسد است پس بيع و شراء ربوى در هر حال براى مشترى و بايع ضرر و زيان آور است از اين رو خداوند تبارك و تعالى به خاطر فاسد اموال و جلوگيرى از آن ربا را حرام و ممنوع فرموده همان طورى كه سپردن مال سفيه را به او از ممنوعات قرار داده است زيرا بيم آن هست كه سفيه مالش را فاسد كند . بلى وقتى با رشد انس گرفت و خوب و بد ، صلاح و فساد را تشخيص داد البته مىتوان مالش را به وى سپرد ، پس به خاطر همين علت ( فساد اموال ) حق عزّ و جل ربا و فروختن يك درهم به دو درهم را حرام كرده و علَّت حرام نمودن ربا بعد از بيان و علم به آن اين است كه مرتكب ربا حرام الهى را سبك شمرده و بدون اعتناء به آن واردش شده است و اين خود از معاصى كبيره مىباشد زيرا با علم به حرمت و اين كه حق تبارك و تعالى آن را حرام نموده با اين حال به آن اقدام شود چيزى غير از سبك شمردن محرّم الهى نمىباشد و سبك شمردن محرّم الهى موجب دخول در كفر است . و علَّت تحريم ربا در بيع و شراء نسيه آن است كه معروف از بين رفته و اموال تلف گشته و مردم به گرفتن سود رغبت پيدا نموده و قرض را ترك كرده و امور معروف و پسنديده را رها مىكنند مضافا به اين كه اين ربا نيز موجب فساد و ظلم و نابودى اموال مىباشد . باب دويست و سى و هفتم سرّ حرام كردن خداوند تبارك و تعالى شراب و مردار و خون و گوشت خوك و بوزينه و خرس و فيل و سپرز حديث ( 1 ) محمّد بن الحسن رحمة الله عليه از محمّد بن حسن صفّار ، از محمّد بن حسين بن ابى الخطَّاب ، از محمّد بن اسماعيل بن بزيع ، از محمّد بن عذافر ، از برخى رجالش ، از