باب دويست و سى و چهارم سرّ حرام بودن حيوانى كه هنگام ذبح نام غير خدا بر آن برده شده حديث ( 1 ) على بن احمد از محمّد بن ابى عبد الله از محمّد بن اسماعيل ، از على بن عباس ، از قاسم بن ربيع صحّاف از محمّد بن سنان نقل كرده كه وى گفت : حضرت ابو الحسن الرضا عليه السّلام در مكتوبى به او در جواب مسائلش مرقوم فرمود : حيوانى كه هنگام ذبح نام غير خدا بر آن برده شده به خاطر اين حرام است كه حق عزّ و جلّ بر مخلوقاتش واجب كرده كه اقرار به او نموده و اسم آن حضرت را بر ذبايح محلَّل ببرند نه نام ديگرى است . و سرّ ديگرش اين است كه بين آنچه به واسطه اش به حضرت بارى تقرّب حاصل مىشود كه و آنچه عبادت و پرستش شياطين و بتها است نبايد مساوات باشد و وقتى ذبيحه اى كه اسم غير خدا بر آن برده شده را حرام بدانيم رعايت اين جهت شده است چه آنكه در نام خدا را بردن ، شخص بدين وسيله به ربوبيّت و وحدانيّت حضرت حق عزّ و جل اقرار كرده و اگر اسم غير او را ببرد اظهار شرك نموده و به غير ذات جلالش تقرّب جسته ، پس ذكر نام « الله » بر ذبيحه فارق است بين ذبيحه محلَّل و محرّم به اين معنا كه اگر نام حق عزّ و جلّ بر آن برده شود حلال بوده و در غير اين صورت حرام مىباشد . باب دويست و سى و پنجم سرّ تحريم پرندگان درنده و حيوانات وحشى و درنده حديث ( 1 ) على بن احمد با همان اسناد قبل نقل كرده : حضرت رضا عليه السّلام مكتوبى به محمّد بن سنان نوشته و در آن مرقوم فرمودند : تمام پرندگان درنده و حيوانات وحشى درنده حرام هستند زيرا مردار و گوشت انسانها و قاذورات و اشباه اينها را مىخورند لذا خداوند عزّ و جل نشانه هايى را جهت امتياز حيوانات وحشى از حلال گوشت و پرندگان حلال از حرام گوشت آنها قرار داده چنانچه پدرم عليه السّلام در همين باره فرموده : هر حيوان درنده اى كه صاحب دندان نيش بوده و هر پرنده اى كه چنگال داشته باشد