در جاى ديگر مىفرمايد : اى اهل ايمان هر گاه با تهاجم و تعرّض كافران در ميدان كارزار روبرو شديد مبادا از ترس آنها پشت به دشمن كرده و از صحنه نبرد بگريزيد . و نيز از معاصى كبيره محسوب مىشود آنچه در فرموده حقّ عزّ و جل آمده : اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد از خدا بترسيد و زيادى و ربا مگيريد اگر به راستى اهل ايمان مىباشيد . و همچنين از معاصى كبيره است : نسبت ناروا به زنان عفيف و مؤمنه دادن و عمدا مؤمنى را به خاطر دينش كشتن . باب دويست و بيست و چهارم سرّ تحريم شراب حديث ( 1 ) محمّد بن موسى بن متوكَّل رحمة الله عليه مىگويد : على بن الحسين سعدآبادى از احمد بن محمّد بن خالد ، از پدرش ، از محمّد بن سنان نقل كرده كه وى گفت : از حضرت ابى الحسن على بن موسى بن جعفر عليهم السّلام شنيدم كه مىفرمودند : خداوند عزّ و جل خمر و شراب را به خاطر چند جهت حرام فرموده : الف : در آن فساد است . ب : عقل شارب را تغيير داده و زايل مىكند . ج : شارب را وادار مىكند كه خداوند عزّ و جلّ را انكار كند . د : شارب را وادار مىكند كه بر خدا و انبيائش دروغ ببندد . ه : فسادهاى ديگرى از شارب سر مىزد . و : قتل و نسبت ناروا دادن و مبادرت به زنا ناشى از شرب خمر مىباشد . ز : شرب خمر سبب مىشود كه شارب نسبت به اجتناب از محارم الهى بىاعتناء و كم مبالات باشد سپس امام فرمودند : به خاطر اين جهت حكم نموديم كه هر شراب و مايع مستكننده اى حرام است زيرا عاقبتى كه بر خمر مترتّب است بر اين مايعات نيز به مترتّب مىباشد يعنى آنچه از فساد كه به دنبال شرب خمر هست به دنبال شرب اين مايعات نيز خواهد بود لذا كسى كه به خدا و روز آخرت ايمان داشته و دوستى و ولايت ما را دارد و اساسا مودّت و محبّت ما خاندان پيامبر صلَّى الله عليه و آله دين او