عبد الله بن سنان ، از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه آن حضرت فرمودند : حضرت فاطمه بنت اسد بن هاشم وصيّت نمود به رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم ، و حضرت نبى اكرم صلَّى الله عليه و آله و سلَّم نير وصيّت آن بانو را پذيرفتند . آن مخدّره عرضه داشت : يا رسول الله مىخواهم كنيزم را آزاد كنم . رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم فرمودند : هر عمل خيرى را كه پيش فرستى پاداش آن را خواهى يافت . بارى پس از آنكه عليا مخدّره فاطمه بنت اسد رضوان الله عليهما از دنيا رفت رسول خدا صلَّى الله عليه و آله پيراهن خود را از بدن در آورده و به حاضرين فرمودند : آن بانو را در آن كفن كنيد و خود آن حضرت در لحد قبرش خوابيده و بعد فرمودند : امّا پيراهن من براى آن خانم امان است در روز قيامت و امّا خوابيدنم در قبرش ، به واسطه آن حق عزّ و جلّ قبرش را توسعه مىدهد . حديث ( 33 ) حسين بن يحيى بن ضريس بجلى از ابو جعفر عمارة سكونى سريانى از ابراهيم بن عاصم در قزوين ، از عبد الله بن هارون كرخى از ابو جعفر احمد بن عبد الله بن يزيد بن سلام بن عبد الله آزاد كرده رسول خدا صلَّى الله عليه و آله از ابى عبد الله بن يزيد از يزيد بن سلام نقل كرده كه وى از رسول خدا سؤال كرد و محضر مباركش عرض نمود : براى چه به قرآن فرقان مىگويند ؟ حضرت فرمودند : زيرا آيات و سوره هايش متفرّق و پراكنده بوده و وقتى نازل شد جملگى در الواح يك جا نبودند ولى غير قرآن يعنى صحف و تورات و انجيل و زبور كه كتابهاى آسمانى هستند تمامشان يك جا در الواح و اوراق نازل شده‌اند . سپس سائل پرسيد : چرا خورشيد و ماه در شعاع و نور با هم مساوى نيستند ؟ حضرت فرمودند : وقتى حق تعالى اين دو را آفريد ، هر دو اطاعت بارى تعالى را نموده و كوچكترين عصيانى ننمودند ، پس حق عزّ و جلّ به جبرئيل امر فرمود كه شعاع و نور ماه را محو و نابود كند ، جبرئيل فرمان حق تعالى را اجراء نمود و نور ماه را محو كرد و اثر اين محو خطوط سياهى است كه در صفحه ماه نمايان مىباشد . قابل توجّه است اگر ماه به حال خود واگذارده مىشد و همچون خورشيد نور از آن محو نمىگشت شب از روز و روز از شب ممتاز و مشخص نبود چنانچه بر روزه داران معلوم نبود كه چه مقدار از زمان بايد امساك و خوددارى نمايند و نيز مردم تعداد سالها را نمىدانستند و به همين معنا اشاره دارد فرموده حق تعالى در قرآن شريف :