جاى آرميد نشان نيست . باب دويست و هفدهم سرّ اين كه در برخى اوقات جدال ، جدال نيست حديث ( 1 ) محمّد بن على ماجيلويه ، از عمويش محمّد بن ابى القاسم ، از محمّد بن على كوفى ، از خالد بن اسماعيل ، از كسى كه ذكرش نموده ، از ابو بصير ، وى مىگويد : از حضرت ابا عبد الله عليه السّلام پرسيدم : شخص محرمى مىخواهد كارى را انجام دهد و صاحب و رفيقش مىگويد تو را به خدا سوگند مكن و او در جواب اظهار مىكند به خدا قسم حتما خواهم نمود و اين گفتگو چندين بار بين آنها ردّ و بدل مىشود و اين شخص براى بار چند مخالفت مىكند آيا آنچه بر محرمى كه جدال مىكند لازم مىآيد بر وى نيز لازم مىآيد يا نه ؟ راوى مىگويد : حضرت فرمودند : خير ، زيرا وى با اين كلام قصدش اكرام به برادر دينى خود مىباشد و كفاره در آن جايى است كه شخص معصيت خدا را بكند . راوى مىگويد : آن مرد سؤال ديگر از حضرت نمود و عرضه داشت : اگر محرمى آهويى را با تير زد و تير به دست حيوان اصابت كرد و آن را لنگ نمود حكمش چيست ؟ حضرت فرمودند : اگر آهوى روى اين دست راه رفته و به چرا رود بر تيرانداز چيزى واجب نمىشود و اگر حيوان روى دست حركت نكرد بلكه با صورت رفت و تير انداز ندانست چه بر سر آهو آمد بايد عوضش را بدهد چون از حال حيوان مطَّلع نيست شايد هلاك شده باشد . باب دويست و هيجدهم سرّ اين كه محرم جايز نيست در آئينه نگاه كند حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از احمد بن محمّد بن عيسى ، از حسين بن سعيد از حمّاد ، از حريز ، از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : در حالى كه محرم هستى در آئينه نگاه مكن زيرا اين فعل زينت محسوب مىشود .