حسين بن سعيد ، از محمّد بن فضل ، از ابى الصّباح الكنانى ، وى مىگويد : از حضرت ابا عبد الله عليه السّلام راجع به فرموده حق تعالى : * ( وَمَنْ يُرِدْ فِيه بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْه مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ ) * ( و كسى كه در آن جا اراده الحاد و تعدى كرده و به خلق ظلم و ستم كند عذاب دردناك به او مىچشانيم ) سؤال كردم ؟ حضرت فرمودند : هر ظلمى كه شخص در مكَّه به نفس خويش نموده همچون سرقت يا در آن جا به احدى ستم نمايد من آن را الحاد مىدانم فلذا به خاطر همين جهت است كه از سكونت و اقامه در حرم نهى شده است . حديث ( 2 ) جعفر بن محمّد بن مسرور رحمة الله عليه از حسين بن محمّد بن عامر ، از احمد بن محمّد سيّارى نقل كرده كه وى گفت : جمعى از اصحاب مرفوعا نقل نموده‌اند كه امام صادق عليه السّلام از اقامه در مكَّه كراهت داشتند زيرا رسول خدا صلى الله عليه و آله را از آن جا بيرون كردند و كسى كه در آن جا اقامه كند دلش قسى و سخت مىگردد تا زمانى كه به غير آن برود . حديث ( 3 ) جعفر بن محمّد بن مسرور از حسين بن محمّد ، از احمد بن محمّد سيّارى ، از محمّد بن جمهور « 1 » ، وى مرفوعا از امام صادق عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : هر گاه يكى از شما اعمال حجّ خود را بجا آورد مركبش را سوار شود و بدون درنگ به اهلش ملحق شود زيرا اقامه در مكَّه موجب قساوت قلب مىباشد . حديث ( 4 ) پدرم رحمة الله عليه از على بن سليمان رازى از محمّد بن خالد خزّاز ، از علا ، از محمّد بن مسلم از حضرت ابى جعفر عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : سزاوار نيست كه شخص يك سال در مكَّه مقيم شود . راوى مىگويد : عرضه داشتم پس شخص چه بكند ؟ حضرت فرمودند : از آن جا به مكان ديگر منتقل شود ، سپس فرمودند : و سزاوار نيست كه انسان بناء منزل و خانه اش را بلندتر از كعبه نمايد . باب صد و نود و هفتم سرّ مكروه بودن احتباء ( نشستن و دست را در زانو حلقه كردن ) در مسجد الحرام حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از احمد بن يحيى ، از حمّاد بن عثمان

--> « 1 » - مرحوم علَّامه در خلاصه فرموده : وى در نقل حديث ضعيف و در مذهب اهل غلوّ بوده و به حديثى كه نقل مىنمايد التفاتى نيست .