آمد اطراف آن را خاك ريخت تا آب جارى نشود و اگر اين كار را نمىكرد البته آب چشمه روان مىشد . حضرت فرمودند : وقتى آب در داخل توده خاك جمع شد به صورت حوض در آمد ، طيور و پرندگان كه آن را ديدند اطرافش حلقه زدند در همين هنگام قافله اى از يمين عبور مىكرد وقتى پرندگان را ديدند كه دور توده اى از خاك حلقه زده‌اند گفتند پرندگان جايى حلقه نمىزنند مگر آنكه آب در آن جا باشد پس خود را به آن جا رساندند تا آب بياشامند و وقتى رسيدند و آب را ديدند از آن آشاميده و طعامشان را هم همان جا تناول كردند و خداوند تبارك و تعالى از آن آب روزى آنها كرد و با خود بردند ، قافله به مكَّه كه عبور كردند از طعامشان به اهل مكه اطعام كرده و از آبى هم كه با خود برداشته بودند به آنها نوشانيدند . باب صد و شصت و هفتم سرّ تشريع هروله بين صفا و مروه حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از ايّوب بن نوح ، از صفوان بن يحيى ، از معاوية بن عمّار ، از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : سعى بين صفا و مروه به خاطر اين تشريع شد كه ابليس بر حضرت ابراهيم عليه السّلام ظاهر شد پس جبرئيل به حضرت فرمان داد بر او سخت بگيرد و از خود براندش ابراهيم عليه السّلام چنين كرد ، يعنى به صورت هروله سر در عقب ابليس گذارد ، ابليس فرار كرد لذا هروله در بين اين دو كوه سنت گرديد . حديث ( 2 ) پدرم رضى الله عنه از سعد بن عبد الله ، از احمد و عبد الله فرزندان محمّد بن عيسى ، از محمّد بن ابى عمير ، از حمّاد ، از حلبى ، وى مىگويد : از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام پرسيدم : چرا سعى بين صفا و مروه تشريع شده است ؟ حضرت فرمودند : زيرا شيطان در اين وادى به نظر حضرت ابراهيم آمد پس ابراهيم سعى كرد و به دنبالش دويد و او را از خود دور نمود ، جناب ابراهيم عليه السّلام محارب و مخاصم شيطان مىباشد .