نقل كرده كه آن جناب فرمودند : كسى در آن شب يعنى شبى كه تمام امور خلائق مقدّر مىشود و آن شب بيست و سوّم ماه مبارك رمضان است برايش حجّ نوشته نشود در آن سال به حجّ نخواهد رفت چه آنكه در شب مزبور سفر تمام حاجيان در آن سال نوشته مىشود و همچنين ارزاق و عمرها و آنچه از وقايع و اتّفاقات در سال پيش مىآيد مقدّر مىگردد . راوى مىگويد : محضر مباركش عرض كردم : پس كسى كه در شب قدر نامش در صف حاجيان نوشته نشده استطاعت رفتن به حجّ را ندارد ؟ حضرت فرمودند : خير . عرض كردم : چطور چنين مىباشد ؟ حضرت فرمودند : من با شما خصومت و مجادله نمىكنم ، واقع امر اين طور است . باب صد و پنجاه و نهم سرّ اينكه حرم به اين مقدار فعلى قرار داده شده است . حديث ( 1 ) پدرم رضى الله عنه ، از على بن ابراهيم بن هاشم ، از پدرش ، از احمد بن محمّد بن ابى نصر بزنطى نقل كرده كه وى گفت : از حضرت ابا الحسن الرضا عليه السّلام راجع به حرم و نشانه هايش سؤال كرده و عرضه داشتم چرا برخى از آنها نزديكتر از بعضى بوده و بعضى از برخى دور تر مىباشند ؟ حضرت فرمودند : حق تبارك و تعالى وقتى آدم عليه السّلام را از بهشت فرو فرستاد روى كوه ابو قبيس قرارش داد ، وى از وحشتى كه در او پيدا شده بود به حق عزّ و جل شكايت كرده و عرضه داشت آنچه را كه در بهشت مىشنيدم اينجا نمىشنوم ، خداوند متعال ياقوت سرخى را از بهشت فرو فرستاد و آن را در مكانى كه امروز بيت هست قرار داد ، جناب آدم عليه السّلام دور آن طواف مىنمود و نور آن به نشانه هايى كه امروز به عنوان حدود حرم نصب شده مىرسيد پس اعلام و نشانه هاى امروزى منتهى اليه شعاع نورهاى آن ياقوت بوده كه حق تعالى آنها را حدّ حرم قرار داده است . حديث ( 2 ) محمّد بن الحسن بن احمد بن وليد رضى الله عنه ، از محمّد بن الحسن الصفّار ، از احمد بن محمّد بن عيسى ، از ابو همام اسماعيل بن همام ، از حضرت ابى الحسن الرضا عليه السّلام نظير همين روايت را نقل كرده است .