عمر بن عبد العزيز ، از هشام بن حكم ، وى مىگويد : از حضرت ابا عبد الله عليه السّلام راجع به علَّت روزه سؤال كردم ؟ حضرت فرمودند : علَّت تشريع روزه و وجوب آن اين است كه به واسطه آن فقير و غنى با هم مساوى مىگردند . و توضيح آن اين است كه : غنى هيچ گاه درد و الم گرسنگى را حسّ نمىكند تا به فقير ترحّم نمايد چه آنكه وى هر گاه هر چيزى را كه اراده كند بر آن دست مىيابد لذا حق تعالى خواست بين مخلوقات ، اغنياء و فقراء آنها تساوى بر قرار نموده و همان طورى كه فقراء گرسنگى را لمس مىكند اغنياء نيز درد جوع و گرسنگى را بيابند تا بر ضعفاء رقّت و ترحّم نمايند از اين رو روزه را واجب فرمود . هشام مىگويد : بدين وسيله حضرت امام صادق عليه السّلام جوابى كه به من دادند مانند همان جوابى بود كه پدر بزرگوارشان به من داده بودند . باب صد و نهم سرّ اين كه حق تعالى سى روز ، روزه بر امّت حضرت محمّد صلَّى الله عليه و آله واجب نمود و بر امم گذشته بيش از سى روز را فرض و لازم نموده بود حديث ( 1 ) محمّد بن على ماجيلويه ، از عمويش محمّد بن ابى القاسم ، از احمد بن ابى عبد الله ، از ابى الحسن على بن الحسن البرقى ، از عبد الله بن جبله ، از معاوية بن عمّار ، از حسن بن عبد الله ، از پدران گرامش از جدّش حضرت حسن بن على بن ابى طالب عليهم السّلام ، حضرت فرمودند : چند نفر يهودى محضر رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلم مشرف شده و داناترين آنها مسائلى چند از حضرتش پرسيد در بين سؤالات عرضه داشت : براى چه خداوند عزّ و جل سى روز ، روزه بر امّتت واجب كرده و بر امم سابقه بيشتر از سى روز فرض و لازم قرار داده بود ؟ نبى اكرم صلَّى الله عليه و آله و سلم فرمودند : وقتى جناب آدم عليه السّلام از شجره منهيّه تناول نمود آنچه خورده بود مدّت سى روز در شكمش باقى ماند پس حق تعالى بر ذريّه او واجب كرد كه تا