باب نود و ششم سرّ اين كه زكات شتر و گاو و گوسفند را به افراد متعيّن و متشخّص داده و زكات طلا و نقره و گندم و جو را به فقراء مىدهند حديث ( 1 ) محمّد بن موسى بن متوكَّل رضى الله عنه از محمّد بن يحيى عطَّار از محمّد بن احمد از ابراهيم بن اسحاق ، از محمّد بن سليمان ديلمى ، از عبد الله بن سنان ، وى مىگويد : حضرت ابو عبد الله عليه السّلام فرمودند : زكات گاو و گوسفند و شتر را به افراد متشخّص و مسلمانان آبرومند بايد داد و زكات طلا و نقره و نباتات زمين كه وزن مىشوند ( گندم ، جو ، مويز ، خرما ) را به فقرايى كه حالشان زار مىباشد مىدهند . عبد الله بن سنان مىگويد : محضر مبارك امام عليه السّلام عرض كردم : چگونه حكم اين طور تشريع شده و چرا زكات حيوانات سه گانه ( گاو و گوسفند و شتر ) را به افراد متجمّل و با شخصيت اختصاص داده‌اند و زكات غلَّات چهارگانه ( گندم ، جو ، خرما و مويز ) و طلا نقره را گفته‌اند به افراد زار و فقراء غير متشخّص بدهند ؟ حضرت فرموده‌اند : براى اين كه آن افراد ، اشخاص موجّه و نيك نام بين مردم هستند از اين رو نيكوترين از اين دو صدقه ( صدقه حيوانات سه گانه و صدقه غير حيوانات ) را به آنها بايد اختصاص داد . باب نود و هفتم سرّ اين كه جايز است كسى كه قوت يك ماه و يا يك سال را دارد زكات دريافت كند حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از محمّد بن الحسين بن ابى الخطَّاب ، از صفوان بن يحيى ، از على بن اسماعيل و غشى نقل كرده كه وى گفت : از حضرت ابا الحسن عليه السّلام پرسيدم : كسى كه قوت يك روز خود را دارد جايز است درخواست دريافت زكات را بكند و نيز به چنين كسى پيش از آنكه درخواست كند اگر زكات داده شود جايز است قبول كند ؟ حضرت فرمودند : اگر به وى زكات داده شد اگر چه قوت يك ماه و نيز ما يحتاج