باب هشتاد و نهم نوادر اسرار نماز حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از احمد بن ابى عبد الله ، از محمّد بن على الكوفى ، از محمّد بن اسلم جبلى از صباح حذّاء ، از اسحاق بن عمّار نقل كرده كه وى گفت : از حضرت ابا الحسن موسى بن جعفر عليهما السّلام پرسيدم : جماعتى با هم به سفر رفتند و وقتى به مكانى كه شكستن نماز بر ايشان واجب شد رسيدند نمازهايشان را قصر نمودند و زمانى كه به دو يا سه و يا چهار فرسخى رسيدند يك نفر از ايشان عقب مانده و او كسى بود كه ديگران بدون وى نمىتوانستند سفر كنند ، پس چند روز در آن جا توقّف كردند و در اين چند روز نمىدانستند آيا به سفرشان ادامه داده يا از آن برمىگردند حال تكليف ايشان چيست آيا سزاوار است كه نماز را تمام خوانده يا بر تقصيرشان باقى بمانند ؟ حضرت فرمودند : اگر چهار فرسخ سير كرده‌اند بايد بر تقصيرشان باقى باشند چه آن جا مانده و چه برگردند و اگر كمتر از چهار فرسخ آمده‌اند تا مادامى كه آن جا هستند نماز را تمام خوانده و وقتى حركت كردند و به چهار فرسخ رسيدند البته نماز را قصر كنند . سپس امام عليه السلام فرمودند : آيا مىدانى چرا حكم چنين مىباشد ؟ عرض كردم : نمىدانم . حضرت فرمودند : تقصير در دو بريد « 1 » مىباشد و در كمتر از آن نيست لذا اگر يك بريد آمده باشند و بخواهند برگردند پس آمدن و برگشتن آنها به مقدار سفر تقصير مىباشد از اين رو نمازشان در اينجا قصر است و اگر كمتر از اين مقدار آمده‌اند نمازشان را بايد تمام بخوانند . اسحاق بن عمّار مىگويد : عرض كردم آيا به موضعى كه در آن اذان شهرشان را نمىشنوند مگر نرسيده ، پس چرا مىفرماييد نمازش را بايد تمام بخواند ؟ حضرت فرمودند : آرى ، نماز را در اين موضعى كه صداى اذان شهر را نمىشنوند قصر بايد بخوانند زيرا شك ندارند در اين كه سفر را ادامه مىدهند و سيرشان در سفر جدّى و قطعى است حال اگر به مقدار كمتر از بريد سير كرده باشند

--> « 1 » - بريد به فتح باء يعنى دو فرسخ .