و نيز بسا رسول خدا صلَّى الله عليه و آله در نماز بودند و صداى بچه را مىشنيدند كه مىگريست پس نماز را مخفّف مىكردند تا سريعتر تمام شود و مادر طفل كه در نماز شركت داشت زودتر خود را به كودكش برساند . باب پنجاهم سرّ اين كه در هنگام دعاء دو دست را به طرف آسمان بلند مىكنند با اين كه حق عزّ و جل در هر مكانى مىباشد حديث ( 1 ) محمّد بن الحسن از محمّد بن الحسن الصفّار ، از محمّد بن عيسى ، از محمّد بن عيسى ، از قاسم بن يحيى ، از جدّش حسن بن راشد ، از ابو بصير از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند : پدرم از پدرش از پدران گرامش عليهم السّلام نقل كرده‌اند كه امير المؤمنين عليه السّلام فرمودند : هر گاه يكى از شما نمازش تمام شد دو دستش را به طرف آسمان بلند كند و دعاء نمايد . ابن سبا عرض كرد : يا امير المؤمنين آيا خدا در همه مكانها نيست ؟ امير المؤمنين عليه السّلام فرمودند : آرى . عرضه داشت : پس چرا دستها را به طرف آسمان بلند كنيم ؟ حضرت فرمودند : مگر اين آيه را نخوانده اى ؟ * ( وَفِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَما تُوعَدُونَ ) * ( روزى شما با همه وعده ها كه به شما داده‌اند در آسمان مىباشد ) پس روزى را طلب نمىكنند مگر از مكان و جايگاه روزى و جايگاه روزى و آنچه حق تعالى وعده اش را داده است آسمان مىباشد . باب پنجاه و يكم سرّ اين كه جايز نيست انسان در پوست سياه نماز بخواند حديث ( 1 ) محمّد بن على ماجيلويه ، از محمّد بن يحيى عطَّار ، از محمّد بن احمد ، از احمد بن محمّد سيّارى ، از ابى يزيد قسمى ( قسم طائفه اى از اهل يمن هستند كه در بصره منزل گرفته‌اند ) از حضرت ابى الحسن الرضا عليه السّلام ،