سجود بايد بر چيزى باشد كه از زمين مىرويد به شرطى كه مأكول يا ملبوس نباشد . حديث ( 4 ) پدرم رحمة الله عليه از محمّد بن يحيى عطَّار ، از محمّد بن احمد ، از على بن الحسين ، از احمد بن اسحاق قمى ، از ياسر خادم ، وى مىگويد : حضرت ابى الحسن عليه السّلام بر من گذشته در حالى كه بر حصير طبرى كه روى آن را چيزى انداخته بودم نماز مىخواندم ، فرمودند : چرا بر حصير طبرى سجده نمىكنى ؟ مگر آن از نبات زمين نيست ؟ محمّد بن احمد مىگويد : من از احمد بن اسحاق از اين واقعه پرسيدم ، وى گفت : من آن را روايت كرده‌ام . حديث ( 5 ) پدرم رحمة الله عليه ، از محمّد بن يحيى ، از محمّد بن احمد ، از سيّارى نقل كرده كه بعضى از اهل مدائن محضر ابى الحسن ماضى عليه السّلام نامه اى نوشت و در آن پرسيد : آيا خواندن نماز روى شيشه چطور است ؟ نويسنده نامه مىگويد : وقتى نامه‌ام محضر مبارك امام عليه السّلام رسيد با خود انديشيدم و گفتم : شيشه از اشيايى است كه جزء نبات الارض است و من نمىبايد سؤال مىكردم زيرا بر نبات الارض خواندن نماز و سجده بر آن جايز است . بارى امام عليه السّلام در جواب نوشتند : بر شيشه نماز مخوان و اگر در نفست خطور كرده كه شيشه از نبات الارض است پس بدان اگر چه شيشه از نبات الارض مىباشد ولى ماده اصلى آن شن و نمك است و اين دو بر ماهيت اصلى خود باقى نمانده و تغيير كرده‌اند . مؤلَّف اين كتاب ( صدوق رحمة الله عليه ) مىگويد : هر شن و نمكى ممسوخ و متغيّر نيست بلكه شن و نمكى كه شيشه را از آن مىسازند تغيير يافته‌اند . باب چهل و سوّم سرّ اين كه جايز نيست در لباسى كه از مو و كرك حيوان غير مأكول اللحم درست شده نماز خواند حديث ( 1 ) على بن احمد رحمة الله عليه ، از محمّد بن عبد الله ، از محمّد بن اسماعيل