عبد الغفّار گفت : يا ابن رسول الله صلَّى الله عليه و آله و سلَّم شما صفات ذات بارى تعالى و تقدّس نمائيد به آنچه ايزد أقدس وصف نفس مقدّس خود به آن نمود چنانچه فرمود : * ( ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى ) * . پس هر گاه حضرت آله متدلَّى بمحلّ نشود هر آينه ذات لم يزل لازم آيد كه متزايل از بعضى محلّ باشد و حال ذات عزّ و جلّ در تمامى موضع ، و محلّ است چه اگر چنين نمىبود غنىّ معبود وصف ذات فايض الجود خود به اين نمىنمود . حضرت أبو ابراهيم ( ع ) فرمود كه : يا عبد الغفّار اين نوع در لغة قريش مستعمل است كه هر گاه شخصى خواهد بيان كند كه من استماع فلان كلام نمودم گويد كه : من بفلان سخن نزديك شدم چنانچه در ميان فصحاى ايشان مشهور و عيان است كه قد تدلَّيت اى سمعت و فهمت و تدلَّى بمعنى فهم است . و از داود بن قبيصه روايت است كه من روزى از خلاصهء أولاد حضرت نبىّ الورى أبو الحسن علىّ بن موسى الرّضا عليه التّحيّة و الثّناء شنيدم كه به زبان معجز بيان فرمود كه : از پدرم سؤال كردند كه يا ابن رسول الله آيا واجب تبارك و تعالى از آنچه أمر به آن نمايد منع از آن فرمايد و چيزى را كه ارادهء آن كند آيا كه نهى از آن نمايد و برايا اعانت بريّت كند بر اقدام فعل و ارتكاب عمل كه حضرت عزّ و جلّ ارادهء وقوع آن فعل نكند ؟ پدرم عليه السّلام فرمود كه : امّا آنچه سؤال نمودى كه آيا ربّ غفور بنده را ممنوع گرداند از آنچه او را مأمور گردانيد به آن بدان كه منع چنين از حضرت ربّ العالمين جايز و محلّ تحسين نيست و اگر اين منع از حضرت ربّ