علي عليه السّلام آن گفتار را مىنوشت وبدين ترتيب مصحف فاطمه تهيه شد . اين مصحف ، قرآن وحلال وحرام آن نيست ، بلكه علم وقايع آينده است . « 1 » أبو جعفر صفّار 24 به سند خود از أبو حمزه از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود : در مصحف فاطمه چيزى از كتاب خدا ( قرآن ) نيست ، بلكه در آن مطالبى است كه پس از رحلت پدرش صلّى اللّه عليه واله بر فاطمه عليها السّلام القا گرديد . « 2 » اينكه در مدت زمان كوتاه جبرئيل عليه السّلام بارها نزد زهرا عليها السّلام آمده ، مسأله ساده‌اى نيست . سراغ نداريم كه جبرئيل در مدت زمان كوتاهى نزد كسى جز انبياى عظام ( رسول الله صلّى اللّه عليه واله ، عيسى عليه السّلام و . . . ) آمده باشد . در مورد أئمة عليهم السّلام عليهم السّلام نيز وارد نشده كه جبرئيل عليه السّلام بر آنها نازل شده باشد . به دليل وسعت روح فاطمه عليها السّلام ، ميان روح أو وجبرئيل تناسب برقرار بوده است . شايد اين شرافت وفضيلت ، بالاترين فضيلت براي آن حضرت باشد . ثواب تسبيح فاطمه عليها السّلام : كلينى 25 چندين حديث در ثواب وفضيلت تسبيح فاطمه عليها السّلام آورده است ؛ از جمله به اسناد خود از عبد الله بن سنان 26 از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود : « هركه تسبيح فاطمه زهرا را بگويد ، قبل از آنكه پاهايش را از نماز واجب جفت كند ، خداوند أو را مىبخشد » . از أبا عبد الله عليه السّلام روايت شده كه فرمود : « خواندن تسبيح فاطمه بعد از هر نماز ، نزد من از هزار ركعت نماز گزاردن بهتر است » . از امام باقر عليه السّلام روايت شده كه فرمود : « خداوند با چيزى حمد نشده كه برتر از تسبيح فاطمه عليها السّلام باشد ، واگر چيزى با فضيلت‌تر از آن وجود داشت ، رسول خدا صلّى اللّه عليه واله آن را به فاطمه عليها السّلام عطا مىكرد » . « 3 » شفاعت فاطمه عليها السّلام : حضرت زهرا عليها السّلام داراى مقام شفاعت است . در تفسير فرات « 4 » به سند خويش از ابن عباس نقل مىكند كه از أمير المؤمنين شنيدم كه فرمود : « روزى رسول خدا صلّى اللّه عليه واله بر فاطمه وارد شد وأو از وقوف قيامت وروز محشر غمگين بود . پيامبر صلّى اللّه عليه واله از چگونگى آن روز ما

--> ( 1 ) . أعلام النساء : 4 ، 128 . ( 2 ) . بصائر الدرجات : جزء الثالث ، 159 باب في الأئمة عليهم السلام انهم أعطوا الجفر والجامعة ومصحف فاطمه عليها السلام . ( 3 ) . كافى : 3 ، 342 و 343 . ( 4 ) . اين تفسير اثر فرات بن إبراهيم بن فرات كوفي ، تفسيري روايى از أئمة عليهم السلام است وبيشتر روايات آن از حسين بن سعيد كوفي اهوازى نزيل قم است كه از أصحاب امام رضا وجواد وهادي عليهم السلام بوده است . اين تفسير از مأخذ كتاب بحار الأنوار است ( الذريعة : 4 ، 298 ) .