[ 203 ] لَيْسَ لِلْحَسُودِ رَاحَةٌ . حسودان را نباشد هيچ راحت * همى باشند شادان از وقاحت [ 204 ] لَيْسَ لِسُلْطَانِ الْعِلْمِ زَوَالٌ . زوالى پادشاه علم را نيست * بجز عالِم به دنيا پادشا نيست [ 205 ] لُبْسُ « 1 » الشُّهْرَةِ مِنَ الرُّعُونَةِ « 2 » . لباس شهرت آمد از رعونت * رعونت را بود لازم مؤونت [ 206 ] لِكُلِّ عَداوَةٍ مَصْلَحَةٌ إلّاعدَاوَةُ الحَسَدِ « 3 » . سراسر دشمنىها را سبب دان * حسد را دشمنىيى بو العجب دان حرف الميم [ 207 ] مَنْ عَلَتْ هِمَمهُ « 4 » طَالَ هُمومه « 5 » . كه را همّت بلند آمد به هر كار * به درد وغصّه وغم شد گرفتار [ 208 ] مَنْ كَثُرَ كَلَامُهُ كَثُرَ مَلَامُهُ « 6 » . كه را باشد طبيعت گفتِ بسيار * ملامت پُر كشد زان قول وگفتار

--> ( 1 ) . مر ، مى : ليس ، جل : لبس ، وفي هامشه : لبس - ليس . ( 2 ) . هامش مر : للرعونة . ( 3 ) . آ ، مى ، جل : « الحسود » ، هامش مى : الحسد . ( 4 ) . مى ، مر ، جل : همّته . ( 5 ) . مى ، مر : « همّه » ، وفي جل : « طالت همومه » ، وفي هامش مر : همومه . ( 6 ) . آ ، هامش مر : علاله .