[ 167 ] غَابَ حَظُّ مَنْ غَابَ نَفْسُهُ « 1 » . كه را كش نفس شد از جمع غايب * بود از حظ خود پيوسته خايب [ 168 ] غَدَرَ بكَ « 2 » مَنْ دَلَّكَ عَلَى الإساءَة . كسى كو بر بدى باشد دليلت * همى خواهد كه گرداند ذليلت [ 169 ] غَشَّكَ مَنْ أرضاكَ « 3 » بِالْبَاطِلِ . خيانت كرد با تو هر كه أو زود * تو را بر كار باطل كرد خشنود [ 170 ] غَضَبُكَ عَنِ الْحَقِّ مَقْبَحَةٌ . اگر چه تلخ باشد حكم ومطلق * به غايت زشت باشد خشمت از حق [ 171 ] غَنِيمَةُ الْمُؤمِن وِجْدَانُ الْحِكْمَةِ . غنيمت مؤمنان را هست ونعمت * كه ره يابند از حق سوى حكمت حرف الفاء [ 172 ] فَازَ مَنْ ظَفرَ بِالدِّينِ . كسى كش دين بود بهروز باشد * مظفّر باشد وپيروز باشد

--> ( 1 ) . جل : « غاب حظ من عاب نفسه » ، وفي هامشه كما في الأصل . ( 2 ) . مر ، جل ، مى : « غدرك » ، هامش آ : غدّر - غدرك . ( 3 ) . آ ، مى ، مر ، جل : « أسخطك » ، وفي هامش مر : أرضاك .