محمد آيت اللَّه زادهء مدرسى ( 1300 - 1345 ق ) است كه فرزند وى شيخ مرتضى مدرسى نيز از أهل علم بود . شاگردان مدرس چهاردهى آن‌چنان كه ذكر شد چهاردهى مدت مديدى در نجف اشرف به تدريس مشغول بود وشاگردان زيادى نزد وى مراتب رشد وترقى را طي نمودند كه أسامي تعدادى از آنان چنين است : 1 . شيخ آقا بزرگ تهرانى ( م 1348 ش ) ؛ 2 . سيد عبد اللَّه ثقة الاسلام أصفهاني ؛ 3 . شيخ محمد زاهد گيلانى ؛ 4 . آيت اللَّه سيد شهاب الدين مرعشى ؛ 5 . شيخ على مازندرانى ( م 1352 ق ) ؛ 6 . أبو الحسن مرندى نجفي ( م 1349 ق ) ؛ 7 . سيد حسن اشكورى ؛ 8 . شيخ يوسف بن أحمد بن يوسف گيلانى ؛ 9 . سيد تقى رودبارى ( م 1359 ق ) ؛ 10 . شيخ محمد رضا جرقويى أصفهاني ؛ 11 . سيد ناصر حسين بن مير حامد حسين كنتورى . آثار چهاردهى مدرس چهاردهى ، مؤلف پركارى بود وآثار متعددى از خود به يادگار گذاشت . آثار أو به عربى وفارسي است وجز چند اثر بقيه تاكنون منتشر نشده است . نسخهء أصل أغلب آثار وى در كتاب‌خانهء آستان قدس رضوى در مشهد وكتاب‌خانهء آيت اللَّه مرعشى در قم ، نگهدارى ميشود . شناسهء آثاري كه از وى تاكنون بدست آمده بدين شرح است :