تغيير وانقلاب را در انسان نداشته باشد ، انسان در مرتبهء طبيعت حيواني باقي مىماند وتا پايان عمر در ناداني حقيقي ، به سر مىبرد ؛ واين ناداني منشأ تمام رذايل وعدم وصول به تمامى كمالات در أو مىشود . وامّا لمّيت وچرايى تعلّق پاره‌اى از انسان‌ها به طينت رحماني ويا شيطانى از اسرار قدر است ؛ چه به تعبير أهل عرفان ، حصول استعدادات از مرتبهء فيض أقدس است كه در مرتبهء أعيان ثابته متجلّى مىگردد ، وظهور نفس رحماني بر طبق اين أعيان ، موجب ظهور هياكل امكاني مىشود ومآلًا چرايى ظهور اين هياكل در گرو فهم چگونگى فيض أقدس ووصول به مرتبهء آن است . حال بر طبق نظر أهل عرفان چون منشأ حقيقت احمديهء علوية از همين مقام است ، پس فقط بالغان به مرتبهء اين حقيقت قادر به دريافت چرايى ظهور أعيان هستند ؛ چه خود أعيان نيز شأني از شؤونات اسم أعظم الهىاند ومظهر تامِّ اين اسمِ أعظم ، حقيقت احمديه است ؛ واين حقيقت در مرتبهء ذات حاكم بر اين أعيان ودر ظهور محكوم به حكم آن است ، پس تصرفى از ناحيهء جلوهء تامّ اين حقيقت در تغيير اين ظهور اعمال نگرديده ، وثمرهء اين أعيان - چه در مرتبهء خيرى وچه در مرتبهء شيطانى - باقي خواهد ماند . روش تصحيح تصحيح رسالهء حاضر بر أساس تنها نسخهء دستياب شدهء آن - محفوظ در « كتاب‌خانهء دائرة المعارف بزرگ اسلامى » مجموعهء شمارهء 534 مؤرخ أوايل سدهء سيزدهم - انجام يافته ، وبه رسم پژوهشِ اين گونه تراث ، سعى بر آن بوده كه ويراستى استوار از نصّ مؤلف با اشاره به مستندات آن ارائه گردد .