تفريعٌ كه در كتب قوم است به اين معنا است يعنى جدا نمودن مسئله‌اى از مسئله‌اى . فرغ : وفراغ وفارغ : خالى بودن . استفرغ جهده أي طلب خلوّ جهده ، يعنى هر قدر كه قدرت داشت جاى آورد . فرقان : جدا كننده ما بين دو شئ از فرق ، الف ونون زايده است . خداى عز وجل قرآن خود را در كتاب خود چهار اسم گذاشت : قرآن وفرقان وكتاب وذكر ؛ امّا تسميهء أو به قرآن ، أو مصدر است از قرأ به معنى بيَّن ، زيرا بيان هر شئ است ؛ امّا فرقان زيرا أو فارق ما بين دو شئ است ؛ امّا كتاب زيرا جمع جامع أمور است ، مأخوذ از كَتَبَ به معنى جَمَعَ ؛ امّا ذكر زيرا أو ذكر خدا است زيرا عباد خود را ذكر نمود وفرايض وحدود ايشان را به ايشان نمايد « 1 » در أو « 2 » . فره : نشاط نمودن . فري : جداى نمودن . فزع : ملتجى شدن . مفزع : ملجأ ، مذكر ومونث در أو يكسان است ومساوى است . فزع : ترسيدن ودادرسى نمودن ، فزع به معنى رفتن خوف ، از اضداد است « 3 » . فسخ : پاره « 4 » شدن ، يقول : تفسَّخَت الفأرة أي تمزَّقت وتقطَّعت . فند : فساد عقل . فسر : تفسير : كشف مراد از معنى مشكل . فرق ما بين تفسير وتأويل آن است [ كه ] تفسير كشف مراد است از معنى مشكل ، تأويل رد يكى از دو احتمال است به سوى معنايى كه مطابق ظاهر است . فسق : بيرون رفتن از طاعت ، قوله : « فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ » « 5 » أي خرج . عاصى را فاسق گويند از بابت خروج أو از طاعت خدا . فشل : ضعف .

--> ( 1 ) . در نسخه : نماند . ( 2 ) . وفرقاناً فرقت به بين حلالك وحرامك ( الصحيفة السجادية : دعاى چهل ودوم ) . ( 3 ) . أنت المدعو للمهمات ، وأنت المفزع في الملمات ( الصحيفة السجادية : دعاى هفتم ) . ( 4 ) . در نسخه : پارچه . ( 5 ) . سورهء كهف ، آيهء 50 .