يحيى ابن أبي الطيء الحلبي
4
الحاوي في رجال الشيعة الإمامية
آورده است . مواردى كه اگر استخراج شود ، اثرى بسيار با ارزش خواهد بود . از آن مهمتر ، آثار ابن طاوس است كه به صورتي بىمانند به ارائهء مآخذ خود پرداخته وفهرستى از آنها را اتان كلبرگ در كتابخانهء ابن طاوس به دست داده است . يكى از كساني كه در ارائهء مآخذ خود ، تلاش قابل ستايشى از خود نشان داده ، ابن حجر عسقلانى ( م 852 ) است كه تنها در كتاب الإصابة از حدود نهصد عنوان كتاب ياد كرده است . « 1 » وى در كتاب لسان الميزان خود نيز حجم زيادى نام كتاب آورده است كه در كار بازسازى متون مفقود ونيز كتابشناسى متون اسلامى ، اهميت زيادى دارد . تنها در ارتباط با متون مفقود شيعه ، مىتوان گفت كه ابن حجر از چندين اثر مهم استفاده كرده است كه موارد برجاى ماندهء از آنها بسيار مغتنم است . تاريخ الشيعة يا الحاوي في رجال الشيعة الإمامية ابن أبي طي ، تاريخ الري منتجب الدين ، « 2 » رجال ابن عقده ، « 3 » رجال علي بن فضّال « 4 » ورجال علي بن حكم « 5 » از اين موارد است . وى همچنين رواياتى از كتاب الولاية ابن عقده را در الإصابة حفظ كرده است . « 6 » طبعا هر مقدار كه آثار پسين ، ياد از مآخذ خود كرده ودر نقل مطالب ، مآخذ خود را بشناسانند ، زمينهء كار موارد پژوهشى فراهمتر بوده ومىتوان اين روش را به طور سهلترى دنبال كرد .
--> ( 1 ) . بنگريد : ابن حجر العسقلاني ، مصنفاته ودراسة في منهجه وموارده في كتابه الإصابة ، شاكر محمود عبد المنعم ، بيروت ، مؤسسة الرسالة ، 1997 . ( 2 ) . مقالات تاريخي دفتر دوم ، مقالهء شيعه وچهار اثر در تاريخ محلى ، ص 199 ( 3 ) . براي نمونه بنگريد : لسان الميزان ، ج 1 ، ص 547 ، ش 1115 ، ص 560 ، ش 1157 ( 4 ) . براي نمونه بنگريد : لسان الميزان ، ج 1 ، ص 59 ( 5 ) . براي نمونه بنگريد به : لسان الميزان ، ج 1 ، صص 113 ، 128 ، 581 ؛ ج 2 ، صص 130 ، 147 ، 149 ، 153 ، 154 ، 159 ، 169 ، 173 ، 217 ، 224 ، 250 ، 255 ، 257 ، 290 ، 291 ، 319 ، 355 ، 412 ، 420 ، 485 ( دو مورد ) ، 491 ، 492 ، 501 ، 529 ( دو مورد ) ، 553 ( 6 ) . بنگريد : مقالات تاريخي ، دفتر ششم ، ص 363