دوستانش ، به علت ترس و خطر جانى فضايلش را پنهان داشتند و در ميان اين دو مانع فضايلى از وى آشكار گشت ، كه خاور و باختر جهان را فرا گرفت ، و به تعبير آيهء شريفه : * ( يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ الله بِأَفْواهِهِمْ وَيَأْبَى الله إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَه وَلَوْ كَرِه الْكافِرُونَ ) * ( 1 ) : ( كافران و مشركان ) مىخواهند نور خدا را خاموش كنند ولى خداوند از آن مانع مىشود تا نورش را كامل نمايد ، اگر چه كافران خوش ندارند . تا آنجا كه آوازهء ابعاد وجودى و فضايلش شهرت يافت ، كه دوست و دشمن به نقل آنها پرداختند و من دوست دارم ، اين فضايل را از طريق اهل سنّت نقل كنم - هر چند از طريق خود ما شيعيان مشهور است - تا حجّت بر آنان تمام شود ، چنان كه شاعر عرب گفته : مليح و نمكينى كه رقيبان ( و هووها ) به ملاحتش گواهى مىدهند و زيبايى همان است كه رقيب به آن شهادت دهد و نيز مناقبى كه دشمن به آنها اعتراف نمايد ، مناقب است و برترىاش ثابت . ( 2 ) « اخطب خوارزم » كه از بزرگترين مشايخ اهل تسنن است ، از « عبد الله بن مسعود » روايت كرده كه گفت : پيامبر خدا فرمود : « هنگامى كه خدا آدم را آفريد و از روح خويش در او دميد عطسه كرد : و گفت : الحمد لله ، خداوند به او وحى نمود بنده‌ام سپاس مرا بگذار ، سوگند به بزرگى و شكوهم ، اگر دو بنده نبودند

--> ( 1 ) سورهء توبه / 32 ( 2 ) و مليحة شهدت لها ضراتها ، و الحسن ما شهدت به الضّراء و مناقب شهد العدوّ بفضلها ، و الفضل ما شهدت به الاعداء