امامت آن حضرت است ، زيرا خداوند مىفرمايد : * ( هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ ؟ إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الأَلْبابِ ) * ( 1 ) : آيا كسانى كه مىدانند و كسانى كه نمىدانند برابرند ؟ جز اين نيست كه دارندگان خرد ( و علم ) درمىيابند . تعهّد و احتياط : امام عليه السّلام بارزترين و عالىترين فرد اين مصداق بود و كافى است كه در اين باره به نامه‌اش در « نهج البلاغه » به « عثمان بن حنيف انصارى » فرماندار آن حضرت در بصره بنگريم ، زيرا به امام گزارش رسيده بود كه او به مهمانىاى دعوت شده و به آن پاسخ مثبت داده ، در اين باره مىفرمايد : ( 2 ) اى فرزند حنيف پس نگاه كن به آنچه دندان بر آن مىنهى از اين خوردنى و چيزى را كه بر تو آشكار نيست بيفكن و آنچه را به پاكى راههاى به دست آوردن آن دانايى بخور ، آگاه باش هر پيروىكننده را پيشوايى است كه از او پيروى كرده به نور دانش او روشنى مىجويد بدان كه پيشواى شما از دنياى خود به دو كهنه

--> ( 1 ) زمر / 9 ( 2 ) فانظر الى ما تقضمه من هذا المقضم فما اشتبه عليك علمه فالفظه و ما ايقنت بطيب وجهه فنل منه الا و انّ لكلّ مأموم اماما يقتدى به و يستضئ بنور علمه الا و انّ امامكم قد اكتفى من دنياه بطمريه و من طعمه بقرصيه الا و انّكم لا تقدرون على ذلك و لكن اعينونى بورع و اجتهاد و عفّة و سداد و لو شئت لاهتديت الطَّريق الى مصفّى هذا العسل و لباب هذا القمح و نسائج هذا القزّ و لكن هيهات ان يغلبنى هواى و يقودنى جشعى الى تخيّر الاطعمة و لعلّ بالحجاز او اليمامة من لا طمع له في القرص و لا عهد له بالشبع اقنع من نفسى بان يقال امير المؤمنين عليه السّلام و لا اشاركهم في مكاره الدّهر و جشوبة العيش ، نهج البلاغه فيض ص 956 نامهء 45 ( م ) .