و نيز به سند خود از « ابن عباس » نقل كرده كه : از پيامبر در بارهء كلماتى كه از سوى خدا به آدم القا شد سؤال كردند كه چه چيز باعث قبولى توبهء وى گشت ؟ فرمود : خداوند را به حق محمد ، على ، فاطمه ، حسن و حسين عليهم السّلام خواند ، كه توبه‌اش را بپذيرد و خدا هم پذيرفت . ! ( 1 ) در كتاب « مناقب » اهل سنّت آمده كه رسول گرامى صلَّى الله عليه و آله و سلَّم فرمود : « من و على چهارده هزار سال پيش از خلقت آدم ، نورى در دست خدا بوديم و آنگاه كه خدا آدم را آفريد ؛ آن نور را به صلب وى انتقال داد و همواره آن را از صلبى به صلب ديگر منتقل مىكرد ، تا او را در صلب عبد المطلب مستقرّ ساخت ، سپس او را از صلب عبد المطلب بيرون آورد و به دو قسم تقسيم نمود ؛ قسمتى را در صلب عبد الله و قسمت ديگر را در صلب ابى طالب قرار داد ، پس على از من و من از او هستم ، گوشت او گوشت من و خون او خون من است ، پس كسى كه او را دوست بدارد ، مرا دوست داشته و من نيز او را دوست مىدارم و كسى كه به او كينه ورزد به من كينه ورزيده و من هم به او خشم مىكنم » . ( 2 )

--> ( 1 ) سئل النبىّ عن الكلمات الَّتى تلقاها آدم من ربّه فتاب عليه ، قال سئله بحقّ محمّد و على و فاطمة و الحسن و الحسين الا تبت علىّ فتاب عليه . ( 2 ) قال رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم : كنت أنا و علىّ نورا بين يدىّ اللَّه عزّ و جلّ من قبل ان يخلق اللَّه آدم باربعة عشر الف سنّة فلمّا خلق اللَّه آدم سلك ذلك النّور في صلبه فلم يزل اللَّه عزّ و جلّ ينقله من صلب الى صلب حتّى اقرّه في صلب عبد المطلب ، ثمّ اخرجه من صلب عبد المطَّلب فقسمه قسمين قسما في صلب عبد اللَّه و قسما في صلب ابى طالب فعلىّ منّى و أنا منه لحمه لحمى و دمه دمى فمن احبّه احبّنى و احبّه و من ابغضه ابغضنى و ابغضه .