هركس آن را نپذيرد وگمراه شود تنها زيانش به خود أو مىرسد ؛ وَما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ . هركس آن را قبول نكرده وبه گمراهى افتد ، تو وكيل ومسؤول آنها نيستى بنابراين قرآن يك‌راه مستقيم هدايت به سوى خدا وقانون خدا ومقصد نور است كه هركس آن را در پيش گيرد مستقيما به خدا هدايت مىشود ، ولى هركس از راه مستقيم أو منحرف بشود ودر بيراهه‌هاى تاريك به باتلاقها ودره‌ها سقوط كرده ونابود مىشود . [ خداوند نفس انسان را هنگام خواب تحويل مىگيرد ] در آية بعد يكى از اعجاب‌انگيزترين قدرت خلاقيت نفس انساني را مطرح كرده مىفرمايد : 42 - اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها وَالَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنامِها فَيُمْسِكُ الَّتِي قَضى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَيُرْسِلُ الْأُخْرى إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى . خداوند نفس ما را به هنگام مرگ قبض روح مىكند ، و ( همچنين ) آنهايى كه نمرده‌اند ارواحشان را هنگام خواب قبض مىكند ( بدين ترتيب در هر خوابى روح را قبض كرده ودوباره وقت بيدارى آن را به جسم بر مىگرداند ) ( آن قدر ) آن را نگه مىدارد تا اينكه حكم مرگ بعد از مدت واجل معينى صادر وبرسد آن وقت روح آن را ( يكباره از جسم ) قبضه مىكند . كلمه « توفى » به معنى قبض ، گرفتن وايفاى كامل روح است . وأنفس نيز به معنى أرواح آمده است . بنابراين انسان در هر شبانه روز يك يا چند بار قبض روح مىشود : يعنى هر خوابى كه انسان را فرا مىگيرد ، خداوند أو را قبض روح مىكند وپس از چند دقيقه ويا چند ساعت خواب كردن دوباره روح أو را به جسم برگردانده وبيدار مىكند . واز اينكه مىفرمايد : « وَالَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنامِها » يعنى كساني كه در خواب نمرده‌اند ، گوياى اين امر است كه خواب هم يك مرگ كوچك است ولى در خواب خداوند روح را به طور كلى از جسم قطع نمىكند « فَيُمْسِكُ الَّتِي قَضى عَلَيْهَا الْمَوْتَ » يعنى