خود هدى نياورده بودند ، با جميع متعلقان ودختر گرامى خود حضرت زهراء سلام الله عليها ، وبا أولاد صغار آن بي بي عالم كه در آن سفر در معيت مادر خود بوده‌اند : حضرت امام حسن وامام حسين وزينب وأم كلثوم عليهم السلام كه به ترتيب عمرشان در حدود هشت سال وهفت سال ، وكمتر از اين مقدار بود ، وبا جنين أو : حضرت محسن عليه السلام كه بر حسب قرائن در زمان حج ، بي بي حامل به أو بودند « 1 » ، به ابطح كه در مشرق مكة است آمدند ، واين چند روزى را كه تا زمان حج مانده است در آنجا توقف كردند . وبنا بر آنكه در روز يكشنبه چهارم ذو الحجة وارد مكة شده باشند ، چهار شب ديگر در مكة توقف كردند ، « 2 » ودر روز هفتم كه آن را يوم الزينة گويند به جهت زينت كردن شترهاى هدى به روپوش‌ها ، خطبه‌اى خواندند « 3 » ، ودر روز هشتم كه روز ترويه است نيز خطبه‌اى ايراد كردند ومردم را به كيفيت عمل به مناسكشان آگاه كردند « 4 » ، ودر روز پنجشنبه هشتم كه ترويه است قبل از زوال شمس ويا بعد از آن به طرف منى حركت كردند ، ودستور دادند كه در همين روز تمتع كنندگان ، به احرام حج از مكة مُحرِم شوند

--> ( 1 ) از آنچه از بعضي از روايات به دست مىآيد كه حضرت محسن در وقتِ سِقط شش ماهه بوده است ، وسقط بواسطهء ضرب عمر وقُنْفُذ وفشار در وديوار صورت گرفته ، وآن بلافاصله بعد از رحلت حضرت رسول الله صلّى الله عليه وآله وسلّم تحقّق پذيرفته است ؛ مىتوان بدست آورد كه : حضرت صدّيقهء كبرى سلام الله عليها در وقت أداء مناسك حجّ سه ماهه بحضرت محسن حامل بوده‌اند . در « تلخيص شافى » ص 415 ؛ ودر « بحار الأنوار » طبع كمپانى ، ج 13 ، ص 205 روايت كرده است كه : ضَرْبِ عُمَرَ لَها ( فاطِمَةَ ) بِالسَّوْطِ عَلَى عَضُدِها حَتَّى صارَ كَالدُّمْلُجِ السْوَدِ . وَرَكْلِ الْبابِ بِرِجْلِهِ حَتَّى أصابَ بَطْنَها وَهِىَ حامِلَةٌ بِالْمُحْسِنِ لِسِتَّةِ أشْهُرٍ ، وَإسْقاطِها إيّاهُ . ودر « تلخيص شافى » سقط محسن را جزء طعن‌هاى واردهء بر أبو بكر به شمار آورده است وگويد : وَمِمّا انكِر علَيه ضربُهم لفاطمةَ علَيها السّلام ، وقد رُوى : أنّهم ضرَبوها بالسِّياط . والمشهورُ الّذى لا خلافَ فيه بينَ الشّيعة : أنَّ عمرَ ضرَب على بطنِها حتَّى أسقَطتْ . فسُمّى السِّقطُ مُحسنًا . والرّوايةُ بذلك مشهورةٌ عندَهم . ( طبع نجف اشرف ، ج 3 ، ص ( 2 ) « ) 651 البداية والنهاية » ج 5 ، ص ( 3 ) « 661 طبقات ابن سعد » ج 2 ، ص ( 4 ) « 371 البداية والنهاية » ج 5 ، ص 169