ثمّ قال : الألف واحد ، واللام ثلاثون ، والميم أربعون والصّاد تسعون ، فذلك مائة وأحد وستّون ، ثمّ كان بدؤ خروج الحسين بن علىّ عليهما السّلام ألم * اللَّهُ فلمّا بلغت مدّته قام قائم ولد العبّاس عند المص ويقوم قائمنا عند انقضائها ب الر * فافهم ذلك وعه [ واكتمه ] » « 1 » يعنى « به تحقيق كه در حروف مقطّعه - كه در اوّل سوره‌هاى قرآني است - علم بسيار هست ، بدرستى كه اللّه تعالى فروفرستاد ألم ذلِكَ الْكِتابُ « 2 » را پس حضرت محمّد صلّى اللّه عليه وآله اظهار پيغمبرى خود نمود ، تا آن‌كه نور حقيقت أو هويدا شد وكلمهء حقّ اسلام أو ، ثابت ومحقّق ومحكم شد ، ودر روزى كه متولّد شد از هزار هفتم از خلق آدم صد وسه سال گذشته بود . پس گفت كه بيان اين در كتاب خدا هست در حروف‌هاى مقطّعه - اوّل سوره‌ها - هرگاه بشمارى بىتكرار ، وهيچ حرفى از حروف مقطّعه نيست مگر آن‌كه نزد منتهى شدن آن ، يكى از بني هاشم خروج مىكند . پس فرمود كه الف ، يكى است ولام سى است وميم چهل است وصاد نود است پس اين صد وشصت ويك مىشود ، پس بود [ ابتداى ] « 3 » خروج امام حسين بن علي عليهما السّلام در ألم اللَّهُ « 4 » پس چون مدّتش تمام شد خروج كرد اوّل پادشاهان بنى عباس نزد المص « 5 » وخروج مىكند قائم أهل بيت صلوات اللّه عليهم أجمعين نزد منقضى شدن اين حروف به الر « 6 » پس بفهم ونگاه دار [ وپنهان دار ] . » مترجم گويد : كه اين حديث از جمله أحاديث مشكله است وچندين وجه از اشكال دارد ، وتا حال نشنيده‌ام كه كسى حلّ اين حديث كرده باشد ،

--> ( 1 ) . تفسير عيّاشى 2 / 136 ، ح 3 ، وبحار الأنوار 52 / 106 ، ح 15 و 92 / 383 ، ح 18 ، وبرهان 2 / 3 . ( 2 ) . بقرة : 1 و 2 . ( 3 ) . زيادة از متن حديث . ( 4 ) . آل عمران : 1 و 2 . ( 5 ) . أعراف : 1 . ( 6 ) . يونس : 1 .