مع الطّهارة وينبغي أن يجوّد كتابة الكتاب ، ولا يقرمط ويترك الحاشية إلّا عند الضرورة لأنّه إن عاش ندم وإن مات شتم ، وينبغي أن يستمع العلم بالتّعظيم والحرمة لا بالاستهزاء . ولا يختار نوع العلم بنفسه بل يفوّض أمره إلى أستاذه ، لأنّ الأستاذ قد حصل له التجارب في ذلك عند التحصيل ، وقد عرف ما ينبغي لكلّ أحد وما يليق بطبيعته . وينبغي لطالب العلم أن لا يجلس قريبا من الأستاذ عند السّبق بغير هستند تا بگويم كيستى » وزيبنده است كه قلبا وبه معناى واقعي كلمه ، علم وأهل آن را تعظيم كرده وگرامى بدارد ، زيرا گفته شده كه : احترام‌گذارى بهتر از طاعت ويا بهترين طاعت است ، « خير من الطّاعة أو خير الطّاعة » وراه اين بزرگداشت به اين است كه به دست گرفتن كتاب ومطالعه وخواندن درس وهرچه در اين رابطه است همه وهمه در حال طهارت انجام گيرد ، ونيز زيبنده است كه خوب وخوش بنويسد وفاصلهء بين سطرها را خيلى نزديك قرار ندهد « گرچه فاصلهء بين حرفها بايد اندك باشد ، نهج البلاغة جلد 6 كلمهء 315 » وتا ضرورت ايجاب نكند به حاشية نپردازد « ممكن است مقصود حاشيه‌نويسى صفحات باشد » زيرا اگر زنده بماند پشيمان مىشود وچنانچه بميرد از أو به نيكى ياد نمىشود ، ومناسب است كه استماع وشنيدن علم ومطالب علمي با تعظيم وبزرگداشت بوده وبا استهزاء ومسخرگى صورت نگيرد ، وانتخاب نوع علم بايد به‌وسيلهء أستاذ باشد ، زيرا أستاذ پيشاپيش اين راه را طىّ كرده واز هنگام تحصيل خود ، تجربه‌ها وآزمونها دارد ومىداند كه چه علمي براي چه وقتي وچه طبيعتي مناسب ويا مناسبتر است ، ونيز زيبنده است كه دانشجو در غيرضرورت ، نزديك أستاذ ننشيند ، وحدّاقلّ ، بين أو وأستاذ به اندازهء كمانى فاصله باشد ، واين از لوازم بزرگداشت أستاذ است ،