فصل 20 مذمت دوستى جاه و شهرت بدان كه حب جاه و شهرت از مهلكات بزرگ است ، و طالب آن در واقع خواستار آفات دنيوى و اخروى است ، و كسى كه نام او مشهور و آوازه اش بلند شد سلامت دنيا و آخرتش در خطر است ، مگر اين كه خداوند وى را براى نشر دين خود مشهور سازد بىآنكه خود در طلب شهرت بكوشد . و از اين رو در مذمّت جاه طلبى و شهرت خواهى آيات و اخبارى بيشمار رسيده است : خداى سبحان مىفرمايد : « تِلْكَ الدّارُ الآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذينَ لا يُريدُونَ عُلُوّا فِى الأَرْضِ وَلا فَسادا » 28 : 83 . ( قصص ، 83 ) « آن خانهء آخرت را براى كسانى قرار داده‌ايم كه در زمين برترى و سركشى و فسادى نخواهند » . و مىفرمايد : « مَنْ كانَ يُريدُ الْحَياةَ الدُّنْيا وَزينَتَها نُوَفِّ الَيْهِمْ أَعْمالَهُمْ فيها وَهُمْ فيها لا يُبْخَسُونَ . أُولئِكَ الَّذينَ لَيْسَ لَهُمْ فِى الاخِرَةِ إلا النُّارُ وَحَبِطَ ما صَنَعُوا فيها وَبَاطِلٌ ما كانُوا يَعْمَلُونَ » 11 : 15 - 16 . ( هود ، 15 - 16 ) « آنان كه زندگى اين دنيا و آرايش و زيور آن را خواهند پاداش اعمالشان را تمام خواهيم داد و در اينجا كمبودى ندارند . همين كسان در آخرت نصيبى جز آتش ندارند ، و هر چه در دنيا كرده‌اند نابود مىشود و اعمالشان باطل و هدر است » .