و از آنهاست : فاش كردن راز افشاء و اشاعهء راز اعمّ از كشف و آشكار ساختن عيب است . زيرا راز گاهى از عيوب است و گاهى عيب نيست ، ليكن افشاء آن موجب ايذاء و اهانت به حق دوستان يا ديگر مسلمانان است ، و اگر منشأ آن عداوت باشد از رذائل قوهء غضب است ، و اگر سرچشمهء آن سود مالى باشد از رذائل قوهء شهوت به شمار مىرود ، يا ممكن است صرفا ناشى از خباثت نفس باشد ، و به هر حال مذموم و مورد نهى است . رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « هر گاه كسى با شما سخنى گفت و نگران [ چپ و راست ] بود ، گفتار او امانت است » . و روايت است كه : « از جملهء خيانت اين است كه راز برادر خود را فاش كنى » . و عبد اللَّه بن سنان به حضرت صادق عليه السّلام عرض كرد : « گفته شده است كه عورت مؤمن بر مؤمن حرام است ؟ فرمود : بلى گفتم : مراد عورتين اوست ؟ فرمود : نه ، چنين نيست ، بلكه فاش كردن سرّ اوست ( 1 ) « .

--> ( 1 ) اين احاديث را با « بحار » : 4 ج 15 - 175 ، باب پىگيرى عيوب مردم ، تصحيح كرديم . .