رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « من قضى لأخيه المؤمن حاجة ، فكأنّما عبد اللَّه دهره » ( 1 ) « هر كه حاجت برادر مؤمن خويش بر آورد ، چنانست كه در همهء عمر خود خدا را عبادت كرده است » . و فرمود : « من مشى في حاجة أخيه ساعة من ليل أو نهار ، قضاها أو لم يقضها ، كان خيرا له من اعتكاف شهرين » « هر كه در راه حاجت برادر مؤمنش ساعتى از شب يا روز گام بردارد ، خواه آن حاجت را برآورد يا نه ، براى او از اعتكاف دو ماه بهتر است » . و امام باقر عليه السّلام فرمود : « خداى عز و جل به موسى عليه السّلام وحى كرد : بعضى از بندگان من با حسنه اى به من تقرب جويد و من بهشت را در اختيار او مىگذارم ، موسى پرسيد : پروردگارا آن حسنه كدام است ؟ فرمود همراه برادر مؤمنش در راه بر آوردن حاجت او گام بردارد ، خواه آن حاجت برآورده شود يا نشود » . و فرمود : « هر كه در راه حاجت برادر مسلمان خود گام بردارد ، خداوند سايهء 75 هزار فرشته را بر او خواهد افكند ، و هيچ قدمى برنمىدارد مگر خدا براى او حسنه اى مىنويسد ، و سيّئه اى را از او مىزدايد ، و درجهء او را بلند مىگرداند ، و چون از حاجت او فارغ شود خداى عز و جل اجر حج و عمره براى او ثبت مىكند » . و فرمود : « انّ المؤمن لترد عليه الحاجة لأخيه فلا تكون عنده فيهتمّ بها قلبه ، فيدخله اللَّه تبارك و تعالى بهمّه الجنّة » « گاهى مؤمن حاجتى از برادرش به او آورده مىشود و نمىتواند روا كند ولى دل او به آن مشغول مىشود و در انديشهء آن است ، خداى تبارك و تعالى او را به سبب همين انديشه و اهتمام به بهشت مىبرد » . و امام صادق عليه السّلام فرمود : « هر كه حاجتى از برادر مؤمن خود را برآورد خداى تعالى در روز قيامت صد هزار حاجت او را برمىآورد كه نخستين آنها بهشت است ، و يكى ديگر اين است كه خويشان و آشنايان و برادران او را داخل بهشت

--> ( 1 ) اين حديث را با « وسائل » : كتاب امر به معروف ، باب استحباب قضاء حاجت مؤمن تصحيح كرديم . .