و از آنهاست : كمك نكردن به مسلمين و بىاعتنائى به امور آنان هر كه با ديگرى دشمنى كند يا حسد ورزد از كمك و يارى به او خوددارى مىنمايد و به كارهاى او همّت نمىگمارد ، و گاهى اين صفت از كسالت يا ضعف نفس يا بخل ناشى مىشود . و به هر حال شكَّى نيست كه اين خوى از صفات رذيله و نشانهء ضعف ايمان است . و اخبارى كه در ذم آن وارد شده بسيار است . امام باقر عليه السّلام فرمود : « من بخل بمعونة أخيه المسلم و القيام له في حاجة ، إلا ابتلى بالقيام بمعونة من يأثم عليه و لا يؤجر » « هر كه در كمك كردن به برادر مسلمان خود بخل ورزد و از اقدام در برآوردن حاجت وى دريغ كند به كمك كردن كسى گرفتار شود كه در كمك به او گناه باشد و اجرى هم نبرد » . امام صادق عليه السّلام فرمود : « أيّما رجل من شيعتنا أتاه رجل من اخوانه فاستعان به في حاجة فلم يعنه ، و هو يقدر ، الا ابتلاه اللَّه تعالى بان يقضى حوائج عدّة ( غيره ) من اعدائنا ، يعذّبه اللَّه عليها يوم القيامة » . « هر مردى از شيعيان ما كه نزد مردى از برادرانش آيد و از او دربارهء حاجتى كمك خواهد و او با اينكه قدرت دارد او را يارى نكند خداى تعالى او را به كمك كردن و بر آوردن حاجات دشمنان ما گرفتار سازد تا بواسطهء آن در روز قيامت او